บันไดหินที่เหมือนแผ่นหยก มองดูแผ่นดินที่กว้างใหญ่กับขุนนางราษฎรที่ดูเหมือนทะเลสาบสีดำด้านล่างภูเขา ในใจพลันเกิดความรู้สึกทอดถอนใจออกมาเป็นอย่างมาก
ในการเดินทางของเขา ต้องพบเจอความยากลำบากมากมาย เสียสละไปมากมาย ลืมเลือนไปมากมาย ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงที่นี่ ไม่มีใครจะขวางเขาได้อีก
แต่อีกไม่นานเขาก็จะต้องเสียทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไป
เขาหมุนตัวเดินไปยังหน้าวัด ก่อนจะมองเห็นกระถางสัมฤทธิ์ใบนั้น
เขารู้สึกแปลกใจ กระถางสัมฤทธิ์ใบนั้นเล็กกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ดูแล้วสามารถหยิบได้ด้วยมือข้างเดียว
คนผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างกระถางสัมฤทธิ์ หันหลังไปทางด้านนอกวัด
คนผู้นั้นสวมชุดสีขาว ผมสีดำแผ่ลงมาเหมือนน้ำตก ยาวลงมาถึงพื้น คล้ายมีความเป็นเซียน ดูแล้วน่าจะเป็นเทวทูต
ฮ่องเต้แคว้นฉินปลดเหมี่ยนก้วน[1] วางลงกับพื้น ยกชายด้านหน้าของชุดพลางก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไป จากนั้นคุกเข่าลงกับพื้นแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ฮ่องเต้ขอคารวะท่านเทวทูต”
คนชุดขาวหมุนตัวกลับมา ผมสีดำปลิวไสวตามสายลม เผยให้เห็นใบหน้า
ใบหน้านั้นเยือกเย็นและงดงาม มิใช่ใบหน้าที่คนธรรมดาจะมีได้ คนผู้นี้เป็นเซียนจริงๆ ด้วย
ฮ่องเต้แคว้นฉินเงยหน้ามองไป ในขณะที่กำลังคิดชมเชยความงามของเทวทูต จู่ๆ พลันรู้สึกว่าใบหน้านี้ค่อนข้างคุ้นตา จึงตกตะลึงขึ้นมา
“เจ้ามิใช่เทวทูต?”
ฮ่องเต้แคว้นฉินพลันนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ได้หลายเรื่อง เขาส่งเสียงตะโกนอย่างตกใจว่า “
