่อนระทวย
มีคนกล่าวว่า “ได้ยินว่าฝ่าบาทเองก็ทรงงดงามอย่างมาก เพียงแต่สมองไม่ค่อยดีเท่าไร”
คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงเยอะเย้ยและดูถูกขึ้นมานับไม่ถ้วน
รัฐทายาทของอ๋องจิ้งยอมเสียสละเสี่ยงอันตรายเดินทางมายังเมืองหลวงเพื่อความสงบสุขของแคว้นฉู่ เพื่อไม่ให้ประชาชนต้องพบเจอกับสงคราม ความกล้าหาญและความเมตตาเช่นนี้ มีหรือที่ฮ่องเต้ปัญญาอ่อนผู้นั้นจะเทียบได้?
จากนั้นหลายคนต่างคิดถึงเรื่องที่่น่ากลัวเรื่องหนึ่ง ในเมื่อฮ่องเต้เป็นคนปัญญาอ่อน เช่นนั้นเขาจะต้องเลอะเลือนเป็นแน่ อีกทั้งยังอาจจะโมโหโกรธเกรี้ยวได้ง่าย เมื่อคิดถึงพระราชโองการที่ให้รัฐทายาทของอ๋องจิ้งเข้าวังหลวง ถ้าเกิดเขาสังหารรัฐทายาทขึ้นมาจริงๆ จะทำอย่างไร? การคาดเดานี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนที่อยู่สองฝั่งของถนนแตกตื่นกันขึ้นมา บัณฑิตบางคนออกมาโบกมือนำชาวบ้านมุ่งหน้าไปยังวังหลวง เรียกร้องขอพบมหาบัณฑิต โดยบอกว่าจะต้องรักษาชีวิตของรัฐทายาทเอาไว้ให้ได้ เพื่อความสงบของแคว้นฉู่
……
……
ภายในศาลาสำหรับหลบหิมะ รัฐทายาทของอ๋องจิ้งได้เจอกับฮ่องเต้ปัญญาอ่อนที่มีชื่อเสียงผู้นั้น
ในที่สุดถงเหยียนก็ได้พบจิ๋งจิ่ว
ผ่านมายี่สิบปี ถึงแม้จะเป็นคนที่มีปัญญาและสุขุมเยือกเย็นเหมือนอย่างเขาก็ยังอดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้ กล่าวว่า “ดูเหมือนการลงมาเดินในโลกปุถุชนของวัดกั่วเฉิงนั้นจะมีเหตุผลอยู่จริงๆ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เมื่อก่อนนี้เจ้าไม่เคยเข้ามา?”
ถงเหยียนกล่
