นที่ได้ประโยชน์จากที่นี่มากที่สุดอย่างแน่นอน”
ถงเหยียนกล่าวว่า “เหอจานเกลียดความโชคดีตอนที่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงของตัวเอง ดังนั้นที่นี่เขาจึงโชคร้ายอย่างมาก สิ่งที่เขาจำได้อย่างชัดเจนก็คือการทรยศหักหลังของเพื่อน ดังนั้นที่นี่เขาจึงพบเจอกับเพื่อนอีก แล้วก็พบเจอกับการหักหลังอีก จนกระทั่งเขาเองก็สามารถเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ได้ หรือไม่ก็เอาชนะสิ่งเหล่านี้ได้”
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร ฟังอย่างเงียบๆ
“เชวี่ยเหนียงอยากเล่นหมากล้อม ดังนั้นนางจึงมาเกิดเป็นลูกชายของเถ้าแก่โรงหมากล้อม นี่ก็แสดงให้เห็นว่าตัวนางซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญพรตหญิง ในอดีตคงจะเจอกับความลำบากไม่น้อยในสำนักจิ้งจง”
ที่ไป๋เจ่าไม่ได้เกิดเป็นผู้ชาย เพียงเพราะว่านางได้รับความรักจากในเขาอวิ๋นเมิ่ง ไม่เคยเจอกับความยากลำบากอย่างนั้นหรือ?
ถงเหยียนไม่อยากคิดถึงเหตุผลที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดนั้น
จิ๋งจิ่วกล่าว “แล้วเจ้าล่ะ?”
ถงเหยียนกล่าวว่า “จากที่ข้าคาดการณ์ ในอนาคตข้าอาจจะกลายเป็นอัครมหาเสนาบดีที่ยอดเยี่ยมหรือไม่ก็ที่ปรึกษาทางการทหาร”
ไม่ว่าจะเป็นอัครมหาเสนาบดีหรือที่ปรึกษาทางการทหารก็ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีบทบาทหน้าที่สนับสนุน
คนที่เขาจะสนับสนุนคือใคร เรื่องนี้ชัดเจนเป็นอย่างมาก
สายตาของจิ๋งจิ่วมองไปยังรถเข็น
บนขาของถงเหยียนมีผ้าขนแกะผืนหนึ่งคลุมเอาไว้อยู่
ในโลกแห่งความเป็นจริงเขาคือศิษย์หนุ่มยอดฝีมือของสำนักจงโจว เป็นคุณชายเซียนที่แท้จริ
