แต่ไม่นานความรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องนั้นก็หายไป กลายเป็นความโกรธเกรี้ยว เพราะเขาพบว่าตนเองออกมาเป็นคนที่หก
ยังมีผู้แสวงมรรคาอีกยี่สิบคนที่ยังอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน ตนเองพรสวรรค์โดดเด่น ฝีมือยอดเยี่ยม เหตุใดจึงตกรอบออกมาเร็วขนาดนี้?
ชิวเฉิงเต้ามองคนที่ยังหลับตาอยู่เหล่านั้น ในสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้น เขากล่าวตะคอกว่า “นี่มันไม่ยุติธรรม! ทำไมพวกเขาเข้าไปแล้วถึงได้เป็นรัฐทายาทของจิ้งอ๋อง เป็นคุณชายแห่งเป๋ยไห่ เป็นฮ่องเต้ปัญญาอ่อน แต่พวกข้ากลับต้องปีนขึ้นไปจากล่างสุด?”
เมื่อได้ฟังประโยคนี้ บนใบหน้าของผู้บำเพ็ญพรตที่ตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้ต่างก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน
เมื่อคิดถึงความยากลำบากและความอับอายภายในวังและในนิกายเจ็ดเทพในช่วงเวลาสิบห้ามาปีนี้ ชิวเฉิงเต้าก็แค่นหัวเราะออกมา สะบัดแขนเสื้อเล็กน้อย เกิดเป็นลมแผ่วเบาลอบโจมตีไปยังที่ที่หนึ่ง
จิ๋งจิ่วนั่งหลับตาอยู่ตรงนั้น
ถ้าจะบอกว่าชิวเฉิงเต้าอิจฉาและเกลียดชังผู้แสวงมรรคาคนไหนมากที่สุด คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นฮ่องเต้ปัญญาอ่อนแห่งแคว้นฉู่ผู้นั้น
เชื่อว่าผู้แสวงมรรคาส่วนใหญ่ต่างก็คิดเช่นนี้
เขาย่อมไม่กล้าฆ่าจิ๋งจิ่ว เพียงแต่เพิ่งตื่นขึ้นมาจากดินแดนแห่งความฝัน สติยังคงเลอะเลือน รู้สึกอับอายและโกรธแค้นเป็นอย่างมาก จึงอยากหาที่ระบาย หากปล่อยให้ลมจากแขนเสื้อของเขาไปกระทบถูกตัวจิ๋งจิ่ว ดวงจิตของจิ๋งจิ่วที่อยู่ในคันฉ่องฟ้ากระจ่างจ
