ด้มาจากขันทีชราแซ่หงแล้ว แต่การที่ต้องรุดกลับมาจากแคว้นหลัวภายในเวลาคืนเดียวมันก็ยังรู้สึกลำบากอย่างมาก และที่สำคัญกว่านั้นก็คือเจตน์กระบี่ของคนชุดดำผู้นั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
เขาเพียงแค่อยากจะกลับไปดูคนผู้นั้นหน่อย จะได้ไม่ลืมอีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญได้เจอกับผู้แสวงมรรคาอีกคนหนึ่ง
เขาคล้ายจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และรู้ว่าหลังจากนี้อีกฝ่ายจะต้องหลบซ่อนอยู่ในเงามืดต่อไป จึงล้มเลิกความคิดที่จะใช้กำลังของราชสำนักในการค้นหาตัวอีกฝ่าย
แสงอาทิตย์ยามเช้าปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย เขาล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ หยิบเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากในกล่อง ใช้ผ้าไหมห่อเอาไว้อย่างดีจากนั้นเดินออกมาจากในห้อง
เขาเดินอยู่ในวัง เหล่าขันทีนางกำนัลและองครักษ์ที่เจอเขาต่างพากันเปิดทางและกล่าวทักทายเขา
“เหอกงกง!”
“คารวะเหอกงกง”
“อรุณสวัสดิ์เหอกงกง”
เหอจานเดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเฉยชา มาถึงหน้าตำหนัก ผลักประตูห้องทรงพระอักษรออก
เขามองฮ่องเต้ที่ยังคงซูบผอมและใบหน้าขาวซีดที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะผู้นั้น พลางกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “ฝ่าบาท ถึงเวลาเสวยโอสถแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
……
……
ถงเหยียนเก็บสมุดเล่มนั้นเข้าไปในช่องลับ หยิบเอารายงานที่ลูกน้องของตัวเองเคยส่งมาให้แล้วเริ่มพลิกอ่านอีกครั้ง พยายามที่จะหาคำตอบของคำถามเหล่านั้นที่อยู่ในรายงานเหล่านี้ให้ได้
รายงานข่าวที่สำคัญที่สุดในช่วงเวลาหลายวันมานี้ย่อมต้องเ
