แสดงให้เห็นว่าบนศีรษะไม่มีแผ่นกระเบื้องคอยปกคลุมร่างกาย
ความจริงแล้วทารกผู้นั้นในเวลานี้กำลังอยู่ในกะละมังไม้ใบหนึ่ง กะละมังไม้ลอยไปบนแม่น้ำ
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาดูเหม่อลอย ในใจครุ่นคิดว่านี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยหรือเปล่า บางคนพอลืมตาขึ้นมาก็อาจจะได้คาบช้อนเงินช้อนทองไปแล้ว แต่เหตุใดตนเองกลับกำลังจะตาย
อยู่ที่นี่ตนเองยังเป็นเด็กกำพร้าอีกหรือ? หรือว่ายังจะถูกแม่ชีเก็บเอาไปเลี้ยง จากนั้นใช้ชีวิตเหมือนโลกข้างนอก เก็บของวิเศษต่างๆ นานาได้ตลอด?
เหอจานคิดถึงเรื่องเหล่านี้ รู้สึกเบื่อหน่าย อยากจะหลับตาลงแล้วปล่อยให้สายน้ำพัดพาตนเองตกลงไปใต้หน้าผาสักแห่ง จากนั้นตายไปทั้งแบบนี้ แล้วก็ออกไปข้างนอก
แต่หลังจากนั้นเขาก็คิดได้ว่าด้วยความโชคดีของตนเอง เกรงว่าคงจะเจอเรื่องราวแปลกๆ อะไรที่ใต้หน้าผานั่นอีกเป็นแน่
ในขณะนั้นเอง สายน้ำมิได้เชี่ยวกรากเหมือนอย่างก่อนหน้านี้ เขามองเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังซักเสื้อผ้าอยู่ริมธาร จึงถอนใจออกมา หลับตาลง จากนั้นออกแรงเปล่งเสียงร้องไห้
……
……
เด็กทารกที่มองเห็นลำแสงกระบี่เต็มท้องฟ้าย่อมต้องเกิดขึ้นมาในสำนักบำเพ็ญพรตสำนักใดสำนักหนึ่ง
แต่ที่น่าเสียดายก็คือเขาไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากคู่รักบำเพ็ญพรตคู่ไหน บิดามารดาของเขาคือคนงานที่อยู่ในสำนัก
เพิ่งคลอดมาได้ไม่กี่วัน มารดาก็พยายามจะลุกจากเตียง เอาเขามัดไว้ด้านหลัง แล้วเริ่มปัดกวาดเรือนให้แก่เซียนเหล่านั้น
เขาฉวยโ
