เป้าหมายต่อไปของจิ๋งจิ่วและกั้วตงคือจังหวัดอวี้ ซึ่งต้องผ่านเมืองต้าหยวน
ในเมืองต้าหยวนเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก แล้วก็คึกคักเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะอยู่ในรถ แต่ก็ยังได้ยินเสียงต่างๆ มากมาย
ด้านหน้าพลันมีเสียงพิณดังขึ้นมา จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเยาะ
จิ๋งจิ่วเลิกผ้าม่านขึ้น พบว่าตรงมุมถนนมีนักเล่นพิณสวมชุดสีเขียวอยู่ผู้หนึ่งกำลังก้มหน้ามองดูพิณที่อยู่เบื้องหน้าของตน
ไม่รู้เพราะเหตุใดนักเล่นพิณผู้นั้นถึงถูกคนหัวเราะเยาะ เขามิได้แก้ต่าง แต่นิ้วมือที่วางอยู่บนสายพิณกับสั่นขึ้นมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอับอายหรือว่าทุกข์ใจ
ดูเหมือนเป็นคุณชายตกอับ แต่เสื้อผ้ากลับสะอาดสะอ้าน เล็บนิ้วมือก็ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย กระทั่งขาตั้งพิณก็ยังดูแลรักษาไว้อย่างดี
“เจ้าจะร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมให้พ่อของเจ้าไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นก็ดีดเพลงหิมะเดือนหกก็แล้วกัน”
“พิณนี้น่าจะมีค่านิดหน่อย ทำไมเจ้าไม่เอาไปขายเสียล่ะ?”
“ขนาดขายรูปยังโดนหลอกเลย หรือว่าขายพิณแล้วจะฉลาดขึ้นมา?”
“คุณชายหลี่ ท่านกลับไปอยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่า อย่าคิดอะไรมากเลย”
มีเพื่อนบ้านที่มีคุณธรรมออกหน้า ไล่กลุ่มคนให้แยกย้ายกันไป
นักเล่นพิณผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มเย้ยหยันตนเอง เขาก็คือคุณชายหลี่ที่ไม่ได้พบกันมานาน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาประสบพบเจอกับเรื่องอะไร ใบหน้าดูอิดโรย บริเวณขมับก็คล้ายมีผมขาวแซมขึ้นมา
จิ๋งจิ่วมองไปทางกั้วตง พบว่านางกำล
