คุณชายผู้นี้แซ่หลี่ บิดาของเขาคือเจ้าเมืองแห่งเมืองต้าหยวน เขาก็เท่ากับว่าเป็นองค์ชายของเมืองต้าหยวน
เนื่องเพราะที่บ้านเข้มงวดเป็นอย่างมาก รอบกายเขาจึงไม่ค่อยมีเพื่อนที่ทำตัวเหลวไหลเท่าไหร่ แต่ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้ ยังคงมีการพบปะกันหลายครั้ง
เมื่อคืนนี้ เขาถูกเพื่อนคนหนึ่งเชิญไปกินเลี้ยง
เพื่อนคนนี้รู้ว่าหากอยู่ในเมือง เขาจะต้องไม่ยอมเหยียบเข้าไปในหอนางโลมอย่างแน่นอน จึงได้เลือกสถานที่เอาไว้ริมธารนอกเมือง
ที่นี่มีหออยู่หลายแห่งที่สุราอาหารและนารีล้วนแต่มีราคาแพง
คุณชายหลี่ไหนเลยจะเคยเจองานเลี้ยงเช่นนี้ นั่งอยู่ในงานคล้ายนั่งอยู่บนพรมตะปู หลังถูกจับกรอกเหล้าไป 3-4 จอกก็รู้สึกไม่อาจนั่งต่อไปได้ อาศัยข้ออ้างว่าจะไปปัสสาวะรีบหนีออกมา
หอนางโลมแห่งนี้อยู่ในภูเขา เวลากลางคืนมืดมิด ภายใต้ความตื่นตระหนกสับสนเขาจึงหลงทาง เดินเลียบลำธารมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงมาถึงริมบึงที่เต็มไปด้วยดอกบัวแห่งนี้
เขาไม่กล้าเดินสะเปะสะปะอีก นั่งกอดเข่าอยู่บนเนินอยู่อย่างนั้นทั้งคืน
หลังเพื่อนของเขาผู้นั้นและคนที่อยู่ในหอนางโลมรู้ว่าเขาหายตัวไป ย่อมต้องร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่กลับไปค้นหาด้านนอกภูเขา ไหนเลยจะรู้ว่าเขาได้เดินเลียบลำธารขึ้นไป
ที่โชคดีก็คือริมน้ำในเวลานั้นมีคนอยู่สองคน
จิ๋งจิ่วย่อมไม่ถามเรื่องเหล่านี้ นี่ล้วนแต่เป็นเรื่องที่คุณชายหลี่เล่าออกมาด้วยตัวเอง
คุณชายหลี่เดินตามพวกเขากลับมาถึงสำนักแม่ชี เล
