ตนเองนั่งได้กี่คนกันแน่? เมื่อก่อนมักจะไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่เคยมีโอกาสได้ลองมาก่อน รู้อย่างนี้น่าจะไปที่ต้าเจ๋อก่อน
เขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ทันใดนั้นพลันพบว่าคลื่นที่กระแทกเข้ามาจากด้านหน้ามีขนาดเล็กลงเล็กน้อย
เมฆหมอกสลายไป มองเห็นท้องฟ้าสีคราม
เหอจานเงยหน้ามองท้องฟ้า
คนผู้หนึ่งร่วงตกลงมาจากดินแดนแห่งความว่างเปล่าที่อยู่สูงขึ้นไป
หลังจากนั้นครูหนึ่ง ก็มีคนอีกผู้หนึ่งร่วงตกลงมาจากดินแดนแห่งความว่างเปล่า
ทั้งสองคนทยอยร่วงตกลงไปในทะเล น้ำแตกกระเซ็นขึ้นมาเล็กน้อย ค่อยๆ จมลงสู่ใต้ทะเล
ในหมู่เกาะซีไห่ที่อยู่ไกลออกไป คล้ายมีลำแสงกระบี่หลายสิบสายส่องสว่างขึ้นมา
……
……
จากใต้ทะเลอันมืดมิดมองขึ้นไปยังผิวทะเล ก็คล้ายกับการมองดูท้องฟ้าจากก้นบ่อน้ำ
สำหรับกบแล้ว ท้องฟ้าผืนนั้นคือสิ่งที่ทำได้เพียงมอง แต่ไม่อาจสัมผัสได้ ทว่าสำหรับคนที่อยู่ในท้องฟ้าเองก็ยากจะพบเห็นตัวมันที่อยู่ในเงามืดภายใต้บ่อน้ำได้เช่นกัน
กระบี่เหล็กอยู่ใต้ทะเล ไม่มีใครพบเห็นร่องรอยของมัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุ้มแมวขาวเอาไว้หรือเปล่า กู้ชิงจึงรู้สึกว่าพลังวิญญาณของตนเองเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา ไม่มีปัญหาเรื่องการหายใจเลยแม้แต่น้อย
ระลอกคลื่นบนผิวน้ำค่อยๆ สงบนิ่ง กลับคืนสู่ความสงบ จากนั้นมีสะเก็ดน้ำแตกกระจายอีกสองครั้ง
เผยไป๋ฟ่าตกลงมาในทะเล
เทพกระบี่ซีไห่เองก็ตกลงมา
กู้ชิงใบหน้าขาวซีด มือขวาร่ายเคล็ดกระบี่ พร้อมลงมือทุกเมื่อ
จิ๋งจิ่วมิ
