ห้สรรพสิ่งต้องก้มหัวให้
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงสะดุ้งเฮือก รีบโค้งคำนับต่ำ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคารพจากก้นบึ้งหัวใจ
คารวะท่านผู้เฒ่าหลง!
หลงอู๋จี้… เทพผู้พิทักษ์แห่งหลงเซี่ย เสาหลักแห่งแผ่นดินตัวจริง
ท่านผู้เฒ่าหลงยกมือขึ้นเบาๆ
ไม่ต้องมากพิธี
น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับมีพลังอำนาจลึกลับที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดรอบข้างผ่อนคลายลงในพริบตา
เข้าไปคุยข้างในเถอะ
ภายในห้องทำงานอธิการบดี จวงเหว่ยลงมือชงชาต้าหงเผาที่เก็บสะสมไว้นานปีด้วยตัวเอง
กลิ่นหอมกรุ่นของชาลอยฟุ้ง แต่ไม่อาจลดทอนความตื่นเต้นในใจเขาลงได้
ส่วนฮวงหงเฉียงก็นั่งหลังตรงเป๊ะ สองมือวางบนเข่า เหมือนเด็กประถมรอครูเรียกตอบคำถาม
ท่านผู้เฒ่าหลงยกถ้วยชาขึ้น เป่าไอร้อนเบาๆ
ที่ข้ามาครั้งนี้… ก็เพื่อเจ้าหนูนั่น
จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงสบตากัน ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่หยุด
จวงเหว่ยลองหยั่งเชิง ท่านผู้เฒ่าหลง… หมายถึงนักศึกษาปีหนึ่งของโรงเรียนเรา… โม่หยิงเฉินหรือเปล่าครับ
ท่านผู้เฒ่าหลงละสายตาจากถ้วยชา มองไปที่ทั้งสอง แววตาฉายแววชื่นชมที่หาได้ยากยิ่ง
ถูกต้อง… เขาแหละ
เขาวางถ้วยชาลง น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง
เจ้าเด็กนี่… ไม่เลวเลย
ด้วย
