กระทั่งตัวเขาเองก็มองไม่เห็น
แต่ตอนนี้เยวี่ยเชียนเหมินกลับสงบนิ่ง คุกสะกดมารออกมาจากใต้ดิน เทพมังกรปรากฏกาย เช่นนั้นไม่ว่าศัตรูจะเป็นใครก็ต้องตายอย่างแน่นอน
นักพรตจิ่งหยางบรรลุเป็นเซียนไปแล้ว ราชินีแคว้นเสวี่ยก็อยู่ทางเหนือ แผ่นดินเฉาเทียนในตอนนี้ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าชางหลงอีก
ฮ่องเต้สามารถมองเห็นภาพที่อยู่สูงบนท้องฟ้า ดังนั้นสีหน้าของเขาจึงดูค่อนข้างคร่ำเคร่ง
เขายื่นมือไปตรงหน้าพระสนมหู
พระสนมหูไม่ได้จับแขนเสื้อฮ่องเต้ สองมือเก็บอยู่ในแขนเสื้อ คอยประคองไข่นกจูเชวี่ยใบนั้นอย่างระมัดระวัง ใช้อุณหภูมิของฝ่ามือให้ความอบอุ่นแก่มัน
เมื่อเห็นความเคลื่อนไหวของฮ่องเต้ นางจึงรีบเอาไข่นกจูเชวี่ยใบนั้นวางลงไปในฝ่ามือของฮ่องเต้
ฮ่องเต้หยิบเอาไข่นกจูเชวี่ยใบนั้นขึ้นไปไว้ตรงริมฝีปาก
จะจัดการชางหลง เขาคนเดียวก็พอ
นี่คือเมืองเจาเกอของราชวงศ์ตระกูลจิ่ง วังหลวงของตระกูลจิ่ง
แต่ถ้าหากสังหารมังกรละโมบตัวนั้นต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาจะต้องมีปัญหากับเจ้าสำนักจงโจวที่กำลังจะมาถึงอย่างแน่นอน
เขาจำเป็นต้องกินไข่นกจูเชวี่ยใบนี้ลงไป
แต่ถึงแม้จะทำเช่นนี้ ผลสุดท้ายก็น่าจะเอาชนะได้อย่างยากลำบากอยู่ดี
ได้แต่หวังว่าสำนักชิงซานจะรีบมาโดยเร็ว วัดกั่วเฉิงเลิกยืนอยู่กึ่งกลาง บังคับให้เทพดาบกลับมา จากนั้นเขาก็นอนพูดกล่อมปู้ชิวเซียวอยู่บนเตีบยง มอบสระหนานเทียนให้แก่คุนหลุน รวบรวมกำลังแต่ละสำนักแล้วค่อยไปสังหารนั
