……
จิ๋งจิ่วลอยจากด้านล่างบึงสีเขียวขึ้นมายังด้านบน เขามองเห็นเศษซากบางอย่างที่กำลังพ่นฟองปุดๆ แล้วค่อยๆ หายไป จากนั้นก็มองเห็นใบหน้าใบหน้าหนึ่ง
พูดให้ถูกก็คือเป็นหนังหน้าแผ่นหนึ่ง ด้านบนยังมีอารมณ์ที่ไม่ยินยอม โกรธแค้นและสิ้นหวังหลงเหลืออยู่
ยอดฝีมือพรรคมารที่เคยโหดร้ายและดื้อรั้น จุดจบสุดท้ายก็เป็นได้แค่อาหารอันน่าเบื่อของสัตว์เทพบางตัว นี่ย่อมต้องเป็นการทำลายและดูหมิ่นที่ยากจะยอมรับได้
ใบหน้านั้นลอยอยู่ในบึง ก่อนจะหายไปอย่างช้าๆ
จิ๋งจิ่วมองดูภาพนี้ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ ในมือถือกระบี่เหล็กว่ายมายังริมบึง
กระบี่เหล็กเล่มนี้ถูกเขาทำหายอยู่ในบึงเป็นเวลาสามปี ที่น่ามหัศจรรย์ก็คือมันไม่หายไปไหน มีเพียงแค่เศษสนิมที่อยู่บนผิวกระบี่หลุดลอกออกไปเป็นจำนวนมากเท่านั้น รอยไหม้จากการเผากระบี่ตอนที่อยู่ในที่ราบหิมะมาเป็นเวลาหกปีถูกน้ำในบึงชะล้างจนมันวาวขึ้นกว่าเดิม แต่นี่มิได้ทำให้กระบี่เหล็กเปล่งประกายเหมือนเอาน้ำะล้างทวนเงิน ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งดูน่าเกลียดขึ้นกว่าเดิม ดูคล้ายกับก้อนปฏิกูลอย่างไรอย่างนั้น
จิ๋งจิ่วมิได้รู้สึกไม่พอใจ การที่มันสามารถแช่อยู่ในน้ำที่มีความกัดกร่อนและความเป็นพิษที่รุนแรงขนาดนี้แล้วยังไม่ละลายหายไป ต่อให้เป็นกระบี่บินชั้นเซียนก็ไม่แน่ว่าจะทำแบบมันได้
เขาใช้เพลิงกระบี่เผาไหม้น้ำในบึงที่มีพิษอันรุนแรงออกไปจากร่างกายจนสะอาด จากนั้นหยิบเอาชุดสีขาว
