อนหนึ่งมีแค่สี่สิบห้าสิบตัวอักษร อินซานอธิบายจบอย่างรวดเร็ว ในขณะเตรียมลุกออกไป พลันพบว่าบนโต๊ะมีถ้วยชาเพิ่มขึ้นมาใบหนึ่ง
เขายิ้มขอบคุณเสี่ยวเหอ ลุกออกไปหยิบผักที่ด้านนอกกระท่อมแล้วเดินจากไป เสี่ยวเหอยืนส่งเขาอยู่ที่หน้าประตู
……
……
วันที่สาม อินซานมาอธิบายคัมภีร์ต่อ
วันนี้บนโต๊ะมีชาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า ในตอนที่เขาอธิบายจบแล้วเตรียมจากไป เขาพบว่ากระทั่งผักดองเสี่ยวเหอก็หยิบเตรียมออกมาล่วงหน้าแล้ว
……
……
หลังจากนั้นทุกวันอินซานก็จะมาเอาผักพร้อมกับอธิบายคัมภีร์ อธิบายได้ท่อนหนึ่งก็จากไป กระทั่งผ่านไปสิบกว่าวัน
วันนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขามาสายกว่าปกติมาก
ท้องฟ้ามืดสนิท หลิ่วสือซุ่ยและเสี่ยวเหอไม่ต้องอาศัยแสงไฟในการมอง แต่พวกเขาต้องแสร้งทำเป็นคนธรรมดา สุดท้ายจึงจุดไฟขึ้นมาดวงหนึ่ง
แสงไฟสีเหลืองส่องสว่างไปทั่วทั้งกระท่อม ช่วยแต่งแต้มความอบอุ่นลงในฤดูหนาวอันหนาวเย็นได้หลายส่วน
คัมภีร์บทนั้นอธิบายจบแล้ว
สุดท้ายอินซานกล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “หลังเข้าใจแล้ว ก็ให้ลืมคัมภีร์ไปซะ นั่นคือความหมายที่แท้จริงในคัมภีร์”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลิ่วสือซุ่ยพลันรู้สึกว่าในหัวสมองมีเสียงวิ้งดังขึ้นมา มีแสงสว่างส่องลงมาจากบนท้องฟ้า เผยให้เห็นโลกใบใหม่ที่เขาไม่เคยเห็น
เขาหลับตาแล้วเริ่มทำสมาธิ
ไส้ตะเกียงน้ำมันที่ลุกไหม้พลันขมวดเป็นปมดูคล้ายดอกไม้ขึ้นมา งดงามยิ่งนัก
เสี่ยวเหอมองดูเงาที่คล้ายยังหลงเหลืออย
