วนได้เท่านั้น ถึงจะจำเป็นต้องเก็บตัวเพื่อตัดขาดกับโลกภายนอกและมุ่งสู่การบรรลุสภาวะ ส่วนการบำเพ็ญเพียรในเวลาปกตินั้นก็แค่ทำสมาธิ ดูดซับพลังวิญญาณในธรรมชาติ รับรู้ถึงหลักการของฟ้าดิน เหตุใดถึงต้องเอาตัวเองไปขังไว้ในถ้ำนานขนาดนั้นด้วย?
ครั้นพูดจบ เจ้าล่าเยวี่ยจึงนึกขึ้นมาได้ว่าจิ๋งจิ่วมิใช่ผู้บำเพ็ญพรตธรรมดา
ปกติผู้บำเพ็ญพรตธรรมดารวมถึงนางด้วย มักจะต้องเก็บตัวอยู่บ่อยครั้ง นอกจากในช่วงเวลาสำคัญที่จะบรรลุสภาวะแล้ว ถึงแม้จะเป็นแค่การบำเพ็ญเพียรในเวลาปกติ หากสามารถมีพื้นที่ส่วนตัวที่เงียบสงบและไม่ถูกรบกวนได้ มันก็ย่อมต้องมีประโยชน์ในการช่วยดูดซับพลังวิญญาณและทำให้ใจแห่งเต๋าบริสุทธิ์
จิ๋งจิ่วไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้
คนบนยอดเขาเสินม่อต่างรู้ว่าต่อให้นอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ เขาก็สามารถบำเพ็ญเพียรได้เช่นกัน
ถึงแม้ในหลายๆ ครั้ง บนหัวเขาจะมีแมวนอนอยู่ตัวหนึ่ง บนแมวก็มีจักจั่นนอนอยู่อีกตัวหนึ่ง
เขาคล้ายจะสามารถเข้าสู่สภาวะที่ใจแห่งเต๋ามีความตื่นรู้ได้ตลอดเวลา
เจ้าล่าเยวี่ยถึงขนาดมีความรู้สึกว่าเขาอาจจะอยู่ในสภาวะเช่นนี้ได้ตลอดเวลาก็เป็นได้
นี่ช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่ายกย่องและน่าหวาดกลัวทีเดียว
“เช่นนั้นเหตุใดศิษย์พี่จัวหรูซุ่ยแห่งยอดเขาเสินม่อถึงเอาแต่เก็บตัวบำเพ็ญอยู่ตลอดเลยล่ะขอรับ?”
หยวนฉวี่ถามอย่างสงสัย
จัวหรูซุ่ยเป็นศิษย์คนสุดท้ายของเจ้าสำนัก แล้วก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดก่อนหน้าเจ้าล่าเยว
