การรับศิษย์และมีผู้สืบทอดมากกว่า
คนอย่างนางและจิ๋งจิ่วมีน้อยมาก
เหตุใดช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา สำนักบำเพ็ญพรตต่างๆ ถึงได้มีศิษย์อัจฉริยะอย่างลั่วไหวหนานหรือกั้วหนานซานปรากฏขึ้นมามากมาย?
นั่นเป็นเพราะยอดคนที่แท้จริงเหล่านั้นมองเห็นปลายทางของตัวเองแล้วเช่นกัน
สองสามีภรรยาเจ้าสำนักจงโจวมองเห็นปลายทางของตัวเอง ถึงได้มีลั่วไหวหนาน ถงเหยียน ไป๋เจ่า
ที่สองสามีภรรยาคู่นั้นเชิญจิ๋งจิ่วไปร่วมงานเลี้ยงฉลองเปิดสำนักในอีกหลายปีหลังจากนั้นก็ย่อมเป็นเพราะคำนึงถึงอนาคต
เจ้าสำนักชิงซานมองเห็นปลายทางของตัวเอง ถึงได้มีกั้วหนานซาน หลินอู๋จือ จัวหรูซุ่ย
แล้วเขาครุ่นคิดเช่นไรกันล่ะ?
กั้วตงแห่งสำนักแม่ชี่สุ่ยเยวี่ยเดินทางไปกลับระหว่างเมืองไป๋เฉิงที่มีหิมะตกและทางตะวันตกเฉียงใต้ที่รกร้าง นั่นเป็นเพราะนางมองเห็นอะไร?
“พวกเขามั่นใจแล้วว่าตนเองหมดหวังที่จะบรรลุกลายเป็นเซียน จึงได้ทิ้งกรรมและจิตที่ผูกพันกับโลกเอาไว้ เพื่อจะได้บรรลุการสืบทอดชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งให้สำเร็จ”
จิ๋งจิ่วลุกขึ้นยืน เดินมาริมผา มองไปทางยอดเขาลูกนั้นพลางกล่าวว่า “ปัญหาอยู่ที่ว่า ในตอนที่พวกเขาตัดสินใจเช่นนี้ออกมา ก็เท่ากับว่าพวกเขาได้ยอมแพ้แล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยพลันรู้สึกเศร้าใจ
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว ไม่มีเรื่องใดที่จะเศร้าไปกว่านี้อีกแล้ว
………………………………….
