จ้าล่าเยวี่ยเรียกกระบี่มิคำนึงออกมา
จิ๋งจิ่วยื่นนิ้วมือข้างขวาสองนิ้วประกบกัน ร่ายเคล็ดกระบี่
กระบี่มิคำนึงแหวกอากาศออกไป แปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งสีแดง แค่เพียงพริบตาก็หายไปในท้องฟ้า
หลายวันก่อนกระบี่มิคำนึงเพิ่งจะไปทางด้านนั้นมา ยังจดจำเส้นทางได้ชัดเจน จึงไม่จำเป็นต้องแบ่งจิตจำแนกแห่งกระบี่ไปคอยนำทาง จิ๋งจิ่วจึงเบาแรงขึ้นมาก
หยวนฉวี่มองดูลำแสงกระบี่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในท้องฟ้า ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างสงสัยว่า “ในคืนนั้นข้าไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่าต้องบรรลุขั้นทะลวงสวรรค์ก่อน จึงจะใช้กระบี่ท่องทะยานหมื่นลี้ได้หรอกหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวว่า “กระบี่ท่องทะยานมิใช่กระบี่สังหาร เป้าหมายถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้า เพียงแค่ขยับไปมาก็สามารถหลบได้”
คำพูดนี้มิผิด แต่มันมิใช่ความจริงทั้งหมด
หยวนฉวี่ยังคิดอยากถาม กู้ชิงยิ้มๆ แล้วลากเขาออกไป พวกเขาไปยังริมธารสี่เจี้ยนเพื่อต้อนรับศิษย์ร่วมสำนักที่เดินทางกลับมา
ยอดเขาเสินม่อโดดเดี่ยวจนเคยชิน แต่เรื่องใหญ่แบบนี้ อย่างไรก็ต้องมีคนออกหน้าบ้าง
………………………….
