ญพรต กลายเป็นศิษย์ที่สำนักใหญ่ๆ ต่างต้องการแย่งตัว
ก็เหมือนกับที่ซูจึเย่ว่ามา โชคดีขนาดนี้ แล้วคนอื่นจะไม่รู้สึกอิจฉาได้อย่างไร?
ซูจึเย่กล่าวถามว่า “โชคดีมีอะไรไม่ดี?”
เหอจานผายมือกล่าวว่า “ข้าก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ คนเราต้องผ่านความยากลำบาก ถึงจะสามารถขัดเกลาความมุ่งมั่น ชำระล้างและฝึกฝนใจแห่งเต๋าได้ แต่ข้าไม่มีโอกาสแบบนั้น”
ซูจึเย่และถงเหยียนสบตากัน มิได้กล่าวกระไร
เหอจานพูดกับตนเองต่อว่า “แต่ถ้าให้เป็นเหมือนอย่างหลิ่วสือซุ่ย ข้าก็ไม่อยากเช่นกัน”
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ
เสียงปักเสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ
ถงเหยียนวางหมากเม็ดหนึ่งลงไป ก่อนกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “แต่สุดท้ายพวกเราก็ทำสำเร็จ”
………………………………….
