ท้ายศิษย์พี่ก็เอาตำแหน่งเจ้าสำนักมาได้สำเร็จ
ความจริงเขาก็ไม่รู้แน่ชัดนักว่าในช่วงเวลานั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
เขามุ่งมั่นอยู่กับการบำเพ็ญพรต ไม่เคยออกจากซั่งเต๋อ กระทั่งถ้ำที่หนาวเย็นนั้นก็แทบจะไม่ออกมา
มีเพียงครั้งนั้นที่ศิษย์พี่บอกว่าจะไปฆ่าคน เขาถึงได้ออกจากถ้ำ พาหยวนฉีจิงและหลิ่วฉือไปฆ่าคน
ตอนนี้เมื่อมาย้อนคิดดูแล้ว เพื่อจะรักษาเสถียรภาพในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานเอาไว้ ครั้งนั้นพวกเขาฆ่าคนไปหลายคนจริงๆ
ส่วนเหตุใดถึงต้องฆ่า เขาไม่เคยถามมาก่อน
ศิษย์พี่คงไม่มีทางฆ่าคนส่งเดช
ช่างน่าขันจริงๆ
……
……
“หลังจากนั้นล่ะขอรับ?”
คำถามของหยวนฉวี่ทำให้จิ๋งจิ่วตื่นขึ้นมาจากความทรงจำ
เขาเริ่มเล่าเรื่องราวนั้นต่อ
“เรื่องราวหลังจากนั้นล้วนแต่เป็นการคาดเดาของข้า”
……
……
ต้นไม้แห่งเต๋าของหนานชวีถูกทำลาย แล้วยังถูกหมอกในทะเลตัดขาดจากฟ้าดิน ต่อให้สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ ก็ไม่มีหวังที่จะบรรลุเป็นเซียนได้อีก ดังนั้นเขาจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถออกไปจากเกาะแห่งนั้นได้ แต่เป็นเพราะชิงซาน เขาจึงไม่กล้าออกมาจากหมอกแห่งนั้น แต่เขาสามารถส่งคนออกมาได้ จากนั้นก็คิดหาวิธีทำลายสำนักชิงซาน เมื่อนั้นเขาก็จะสามารถออกมาได้
เรื่องนี้จำเป็นต้องใช้เวลาอย่างมาก เป็นเวลาหลายร้อยปีหรืออาจจะมากกว่านั้น แต่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตมีอยู่มากที่สุดก็คือเวลา
คนที่ออกมาจากเกาะเป็นคนแรกก็คือเด็กรับใช้ของเขา
หลังเด็กรับใช้
