ึมา
คลื่นทะเลอันน่าหวาดกลัวกระแทกเข้าหาฝั่ง หินโสโครกแตกกระจาย ผาหินพังถล่ม แนวชายฝั่งที่ยาวเป็นร้อยลี้พังพินาศย่อยยับ
ศาลเจ้าเทพทะเลที่เก่าแก่แห่งนั้นก็พังถล่มลงมาด้วยเช่นกัน มันถูกน้ำทะเลที่สูงหลายสิบจ้างกลืนกิน ในตอนที่คลื่นถดถอยกลับไปก็ไม่มีเศษซากอะไรหลงเหลืออยู่เลย
เมืองไห่โจวเกิดแผ่นดินไหว ไม่รู้บ้านเรือนมากน้อยเท่าไรเกิดการปริแตก จากนั้นพังถล่มลงมา
คนชุดดำผู้นั้นยืนอยู่บนหลังวาฬบิน สองมือไพล่หลังมองไปทางตะวันตก ในท้องฟ้ายามค่ำคืนมีเสียงของเหล่าศิษย์ชิงซานดังขึ้นมา
“คารวะท่านกฎกระบี่”
ที่แท้คนชุดดำผู้นี้คือก็คือกฎกระบี่แห่งชิงซาน เจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อ หยวนฉีจิง
พายุหิมะค่อยๆ สงบลง ฟ้าดินกลับคืนอยู่ความสงบ
นอกจากเสียงคลื่นทะเลแล้วก็ไม่มีเสียงอะไรอย่างอื่นดังขึ้นมาอีก
หยวนฉีจิงทอดตามองออกไปร้อยกว่าลี้ตรงตำแหน่งที่เทพกระบี่อยู่ มิได้กล่าวกระไร
แต่สิ่งที่เขาจะพูด ทั่วทั้งแผ่นดินได้ยินไปตั้งนานแล้ว
จริงอยู่ที่สำนักชิงซานมีเพียงเท่านี้
ก็แค่ทะลวงสวรรค์สองคน
แต่ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียน นอกจากสำนักจงโจวแล้วก็ไม่มีที่ไหนที่จะมีทะลวงสวรรค์ถึงสองคน
ในตอนที่สำนักชิงซานจะบดขยี้เจ้าซึ่งๆ หน้า เจ้าจะทำอย่างไรได้?
……………………………….
