กู้เชี่ยนซีเอื้อมมือไปตบไหล่ของเหลิ่งหนิงซวงเบาๆ น้ำเสียงของเธอแห้งผากขณะพยายามเอ่ยคำปลอบโยน
พี่เหลิ่ง… อย่าโทษตัวเองเลย ท่านทำเต็มที่ที่สุดแล้ว
เรื่องไม้ต้นอู๋ถง… เดี๋ยวฉันจะลองหาทางอื่นดู
ทางอื่นงั้นเหรอ
เหลิ่งหนิงซวงยิ้มขื่น แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา เธอส่ายหน้าช้าๆ
เสี่ยวเชี่ยน ไม่ต้องปลอบใจข้าหรอก
แพ้ก็คือแพ้
ข้าไม่ได้แค่ทำลายความหวังเรื่องไม้ต้นอู๋ถงของเจ้า… แต่ข้ายังทำลาย จิตใจแห่งเต๋า ของตัวเองลงไปด้วย
เธอรู้ซึ้งแก่ใจดีว่า ช่องว่างของพลังจิตวิญญาณที่ห่างกันถึงสามเท่าระหว่างเธอกับเหยียนจิ่วนั้น
คือหุบเหวลึกที่ชั่วชีวิตนี้เธออาจไม่มีวันก้าวข้ามไปได้
ความพ่ายแพ้ในวันนี้ มันจะกลายเป็นปีศาจในใจที่คอยตามหลอกหลอนเธอไปตลอดกาล
ภาพของศัตรูคู่อาฆาตที่กำลังหมดอาลัยตายอยาก ทำให้เหยียนจิ่วที่ยืนอยู่ไม่ไกลรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายปีมลายหายไปจนหมดสิ้น!
ความสะใจที่พุ่งพล่านทำให้เขาเงยหน้าหัวเราะร่าเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง
ฮ่าๆๆๆ! เหลิ่งหนิงซวง นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างข้ากับเจ้า!
เจ้ามัวแต่เพลย์เ
