กเหวยเม่าของถูชิวถูกพัดจนเป็นรูพรุน เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนแข็งๆ และเขาที่ดูอัปลักษณ์สองข้าง
ร่างกายของหลิ่วสือซุ่ยหมุนตัวหนีไปอย่างไม่ลังเล
เสียงกู่เจิงดังขึ้นอีกครั้ง
ถูชิวยกกำปั้นขึ้นมากันไว้ด้านหน้า อวี้ปู้ฮวนอุ้มขวดรกร้างถอยไปด้านหลังหลายก้าว
คลื่นที่ไร้รูปลักษณ์สายหนึ่งพุ่งกระจายออกไปรอบๆ โดยมีช้างสีแดงตัวนั้นเป็นศูนย์กลาง
ไม่มีลม แต่เศษซากที่อยู่บนพื้นกลับลอยขึ้นมา ก่อนจะพุ่งกระจายออกไปรอบด้านราวลูกธนู
หลิ่วสือซุ่ยคุกเข่าข้างหนึ่งลงไปบนเศษซาก กำปั้นที่ป้องกันอยู่ด้านหน้าร่างกายมีรอยปริแตกเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา เลือดหยดเล็กๆ ไหลออกมา
หนานเจิงนั่งอยู่บนหลังช้าง มองดูเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้ายังขัดขืนจะตายนะ”
อวี้ปู้ฮวนอุ้มขวดรกร้าง เล็งไปทางหลิ่วสือซุ่ยที่อยู่ในเศษซากของเหลาสุรา
หยดเลือดที่ไหลออกมาจากรอยแผลเล็กๆ เหล่านั้นพลันมีขนาดใหญ่ขึ้น จากนั้นหลุดรอยออกมาจากผิวหนัง ก่อนจะบินออกไปข้างหน้า เข้าไปในขวดรกร้าง
จากนั้นหยดเลือดเหล่านั้นก็กลายเป็นน้ำเลือด หลั่งไหลออกมาจากร่างกายของหลิ่วสือซุ่ย
น้ำสกปรกที่อยู่ในเศษซากเหลาสุราก็ลอยขึ้นมาจากพื้น ลอยออกไปข้างหน้า
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกเหมือนชีวิตของตนเองกำลังไหลออกไปพร้อมกับเลือดเหล่านั้น
ในขณะที่เขาเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง เบื้องหน้าเขาพลันมืดลง
ใบบัวสีเขียวจำนวนหลายร้อยใบผุดขึ้นมาจากในเศษซาก ในนั้นมีดอกบัวสีชมพ
