ได้วิ่ง เพราะถ้าทำแบบนั้น หัวของเขาจะเข้าไปในดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้ง่าย การที่ไม่มีอากาศหายใจมันค่อนข้างทรมาน
หากเขาวิ่งเร็วขึ้นอีกหน่อย เผลอๆ ตัวเขาอาจจะลอยขึ้นเหนือน้ำทะเล กระโดดขึ้นไปถึงแดนอัศนี
ความรู้สึกเวลาที่โดนฟ้าผ่าลงมาที่หัวนั้นมิค่อยดีเท่าไร ตอนเด็กๆ เขาเคยลิ้มรสมันมาแล้ว ร่องรอยบนใบหน้าคือเครื่องยืนยัน
ฝีเท้าของเขาค่อนข้างช้า โชคดีที่แต่ละก้าวล้วนแต่ก้าวไปได้ไกล ในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดหมายในการเดินทางครั้งนี้
นั่นคือเกาะที่มีหมอกปกคลุมเกาะหนึ่ง
เมื่อก่อนยักษ์เคยมาที่นี่ เขารู้สึกว่าหมอกนั้นมีความแปลกประหลาดอย่างมาก ไม่สามารเป่าให้มันหายไปได้ แล้วก็ไม่สามารถใช้มือพัดให้มันหายไปได้
ในตอนนั้นเขาเคยลองใช้มือวักน้ำขึ้นมารดไปบนเกาะ ด้วยหวังจะรดให้หมอกสลายตัวไป แต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้
ยักษ์ครุ่นคิด ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเหนือ มาถึงน้ำวนยักษ์แห่งหนึ่ง
มือซ้ายของเขาคว้าจับภูเขาใต้ทะเลที่มีความแข็งแรงมั่นคงเอาไว้ มือขวาล้วงลงไปในน้ำวนยักษ์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะล้วงเอาต้นไม้โบราณหมื่นปีขึ้นมาต้นหนึ่ง
ต้นไม้โบราณนั้นถูกแช่อยู่ในน้ำมาเป็นเวลานาน กิ่งไม้และใบไม้ผุพังไปจนหมด เหลือเพียงลำต้นที่มีขนาดใหญ่
ต้นไม้มีความยาวประมาณพันจ้าง แต่เมื่ออยู่ในมือของคนยักษ์แล้วดูคล้ายกระบองไม้เล็กๆ ท่อนหนึ่ง
ยักษ์กลับมายังเกาะหมอก ตะโกนเสียงดังไปทางเกาะ จากนั้นนั่งลงในท
