ณ เรือนแห่งหนึ่งในเรือนซีซาน เหล่าสาวน้อยของยอดเขาชิงหรงกำลังพูดคุยถึงเรื่องการประลองวิถีพรตอยู่
พวกนางพูดคุยกันอย่างมีความสุข เปลือกเมล็ดแตงโมปลิวว่อน น้ำชาที่อยู่ในกามิรู้ว่าเปลี่ยนน้ำมาแล้วกี่ครั้ง
หนานว่างเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นยะเยือก
แต่ไหนแต่ไรมากฎเกณฑ์ของยอดเขาชิงหรงมิได้เข้มงวด แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าแห่งยอดเขา เหล่าลูกศิษย์ไหนเลยจะกล้าเพิกเฉย ต่างคนต่างรีบวางถ้วยชาและเมล็ดแตงโมที่อยู่ในมือลง จากนั้นกล่าวคารวะอาจารย์
หนานว่างนั่งลงบนเก้าอี้ มองดูเหล่าสาวน้อยที่ใบหน้างดงามเหล่านี้ ก่อนกล่าวอย่างโมโหเล็กน้อยว่า “ดูสารรูปพวกเจ้าซิ มิน่าถึงแสดงฝีมือในงานชุมนุมทดสอบกระบี่ได้แย่ขนาดนั้น กระทั่งสิทธิ์ในการร่วมประลองวิถีพรตซักสิทธิ์ก็แย่งมาไม่ได้ พวกเจ้าตามข้ามาเมืองเจาเกอทำอะไร มาเที่ยวอย่างนั้นหรือ?”
เหล่าสาวน้อยครุ่นคิดในใจ ตัวเองไม่มีสิทธิ์ร่วมงานประลองวิถีพรต อีกทั้งสำนักชิงซานก็ไม่ได้เข้าร่วมการประลองสี่รายการแรก อย่างนั้นมาเมืองเจาเกอมิได้มาเที่ยวหรอกหรือ?
กระทั่งทราบว่าเหตุใดหนานว่างจึงอารมณ์เสียขนาดนี้ พวกนางจึงเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา
เดิมทีการประลองวิถีพรตก็มีความอันตรายอย่างมากอยู่แล้ว ทุกครั้งจะมีผู้บำเพ็ญพรตรุ่นเยาว์ต้องเสียชีวิตลง เพียงแต่ปีนี้มีคนตายเร็วไปหน่อยหรือเปล่า?
ยิ่งไปกว่านั้นอาจารย์อาจิ๋งจิ่วยังอยู่รั้งท้าย ตามหลักแล้วน่าจะปลอดภัยที่สุด แล้วทำไมศิษย์คุนห
