คนชุดดำสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะฝึกฝนจนกลายเป็นร่างกระบี่หลังกำเนิดได้สำเร็จ!
ในเวลานี้ เขาเข้าใจความคิดของเจ้าล่าเยวี่ยแล้ว
เมื่อเข้ามาในอารามแล้วรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ นางรีบเรียกกระบี่มิคำนึงออกมา ใช้กระบวนท่าปกป้องตัวเองอันแปลกประหลาด นั่นคือการจงใจแสดงความอ่อนแอ
ในตอนที่ปราณกระบี่ของนางเริ่มมีไม่พอที่จะค้ำจุนกระบวนท่านั้นเอาไว้ได้ จึงตัดการเชื่อมต่อกับกระบี่มิคำนึง แล้วให้มันบินหนีออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือ นั่นยังคงเป็นการจงใจแสดงความอ่อนแอ
ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด นางถึงได้ใช้สองมือของตัวเอง แสดงพลังที่แท้จริงของร่างกระบี่ของตนเองออกมา
ต่อให้นางไม่สามารถทำให้ตนบาดเจ็บได้ แต่ก็พอจะประวิงเวลาได้บ้าง
ขอเพียงนางประวิงเวลาได้สักเล็กน้อย ก็มีโอกาสที่ศิษย์ร่วมสำนักจะมาช่วยเหลือได้ทันเวลา
“สมแล้วที่เป็นเจ้าล่าเยวี่ยที่เชี่ยวชาญการต่อสู้มาแต่กำเนิด เสียดายที่เวลามีไม่มากพอ เจ้ายังคงต้องตายอยู่ดี”
สายตาคนชุดดำมองดูใบหน้านางผ่านกำปั้นทั้งสองข้างที่มีโลหิตหยดลงมา สายตายิ่งดูเย็นยะเยือก
เขาคิดว่าตนเองระมัดระวังมากพอแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองยังคงประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไป
ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคงไม่สามารถออมมือได้อีก ถึงแม้หลังจบเรื่องนี้แล้วจะมีร่องรอยหลงเหลือจนทำให้เกิดปัญหายุ่งยากตามมาก็ตาม
ลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาช่องนิ้วมือบนกำปั้นของเขา
ลำแสง
