ครืน!
กู่หยวนหยวนที่สติเลื่อนลอยสะดุ้งตกใจขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าผ่า ร่างกายส่ายโงนเงนจนเกือบจะล้มลงไป เขารีบเอามือยันต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างกายเอาไว้ ตกใจจนหอบหายใจไม่หยุด
คนอื่นเองก็ถูกเสียงฟ้าผ่าดังที่ขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ตกใจไม่น้อยเช่นกัน ต่างคนต่างเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า รู้สึกใบหน้าเปียกชื้นเล็กน้อย ถึงได้รู้ว่ามีฝนตกปรอยๆ ลงมา
เจ้าล่าเยวี่ยจ้องมองจิ๋งจิ่วที่อยู่ในศาลา ความรู้สึกกังวลใจปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจนในดวงตาที่มีสีดำขาวตัดกันอย่างชัดเจนของนาง
จิ๋งจิ่วเองก็เริ่มครุ่นคิดเป็นเวลานานเป็นครั้งแรก
ตำแหน่งของหมากขาวเม็ดนั้นคือเจ็ด สิบเอ็ด เป็นหมากที่วางประชิดกับหมากตน เขาควรจะตอบโต้อย่างไร?
ก้อนเมฆบนท้องฟ้าจับตัวหนาขึ้นเรื่อยๆ บนภูเขาเองก็ยิ่งมืดสลัวขึ้น สายลมค่อยๆ หนาวเย็นและรุนแรง ฝนเองก็ตกหนักขึ้น
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ข่ายพลังบนเขาฉีผานถึงไม่แสดงความสามารถของมันออกมาอย่างเต็มที่
กลุ่มคนแตกกระจายเล็กน้อย แต่ก็กลับมารวมตัวกันเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
พวกเขาไม่อาจตัดใจจากไปได้ ทุกคนมองไปในศาลาอีกครั้ง
จิ๋งจิ่วมองดูกระดานหมากล้อมพลางครุ่นคิด
หลังถงเหยียนวางหมากขาวเม็ดนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปริมรั้ว
แสงแดดส่องสว่างใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของเขา ดูมั่นใจยิ่งนัก
……
……
เวลาเคลื่อนผ่านไป ฟ้าดินยิ่งดูมืดสลัว
จิ๋งจิ่วขยับแล้ว
เขาคีบหมากขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ยื่นไปบนกระดานหมาก
ไม่ว่าจะ
