คำถามนี้ตอบได้ยาก
คนอื่นกระทั่งฟังก็ยังฟังไม่เข้าใจ
แต่ถงเหยียนรู้ว่าจิ๋งจิ่วจะต้องเข้าใจแน่นอน
เมื่อเขารู้ว่าจิ๋งจิ่วจะท้าสู้ตนเองในงานชุมนุมเหมยฮุ่ย เขาก็ไปดูบันทึกการเดินหมากของงานเลี้ยงซื่อไห่
การให้ความสำคัญเช่นนี้ เขาไม่มีทางมอบให้แก่ผู้ท้าชิงคนอื่น แม้นจะเป็นยอดฝีมือแห่งอาณาจักรที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นก็ตาม
ที่เขาให้ความสำคัญ เพราะจิ๋งจิ่วคือศิษย์ของสำนักชิงซาน
แต่ไหนแต่ไรมาศิษย์สำนักชิงซานมิเคยสนใจในศิลปะทั้งสี่ ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากสำนักจงโจว แต่บางครั้งบางคราวก็จะมีคนที่เหยียบขึ้นมาบนเส้นทางนี้ ซึ่งคนเหล่านั้นก็ล้วนแต่แสดงความสามารถอันน่าตกตะลึงออกมา อย่างเช่นหนานว่างที่เป็นเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงในเวลานี้
เหตุผลที่สำคัญกว่านั้นก็คือจิ๋งจิ่วเป็นศิษย์สืบทอดของนักพรตจิ่งหยาง
เมื่อได้ดูบันทึกการเดินหมากในงานเลี้ยงซื่อไห่ ถงเหยียนมิได้รู้สึกชื่นชมอะไรจิ๋งจิ่ว ในทางกลับกัน เขาเกิดความรู้สึกไม่สบอารมณ์
คล้ายกับความรู้สึกของเซี่ยงหว่านซูในตอนนั้น
พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่เดินหมากได้แย่ขนาดนี้มาก่อน
หากบอกว่าวิถีแห่งหมากล้อมมีการแบ่งเป็นฝักฝ่าย เช่นนั้นตั้งแต่อดีตจนมาถึงปัจจุบันก็มีเพียงแค่สองฝ่ายเท่านั้น
การเดินหมากเหมือนอย่างจิ๋งจิ่วนั้นจัดอยู่ในประเภทที่ต่อสู้อย่างยากลำบาก มุ่งแต่คิดคำนวณถึงผลดีผลเสียต่างๆ เพียงอย่างเดียว
ถงเหยียนไม่สามารถยอมรับวิธีการเดินหมากที่ใช้แต่กำลังในการเอาช
