ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากในกระท่อมเก่าก็คือลั่วไหวหนาน
ศิษย์อันดับหนึ่งของเจ้าสำนักจงโจว ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้บำเพ็ญพรตรุ่นเยาว์อย่างไร้ข้อกังขา ทั้งยังมีฉายาอีกมากมาย แต่ก็ล้วนมิอาจสู้ชื่อของเขาได้
เมื่อมองดูดวงตาสีดำขาวตัดกันอย่างชัดเจนของเจ้าล่าเยวี่ย ทั้งคิดถึงลำแสงเย็นยะเยือกก่อนหน้านี้ ลั่วไหวหนานพลันรู้สึกคร่ำเคร่งขึ้นมา
เขาย่อมต้องรู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยคือใคร
อายุเท่านี้ก็มีสภาวะสูงส่งถึงเพียงนี้แล้ว ไม่ว่าไปอยู่ในสำนักไหนก็ย่อมต้องเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดอย่างแน่นอน
เพียงแต่สำหรับเขาแล้ว อีกฝ่ายยังอายุน้อยเกินไป สภาวะยังตื้นเขิน ยังต้องใช้เวลาอีกนานถึงจะกลายเป็นคู่ต่อสู้ที่แท้จริงได้
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ใจแห่งกระบี่ของเจ้าล่าเยวี่ยในตอนนี้จะแหลมคมถึงเพียงนี้
สมแล้วที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด อีกทั้งไม่ใช่แค่เพียงเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดด้วยอย่างนั้นหรือ?
ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง หนานซานพูดถูก นางฝึกฝนวิชาอันสุดแสนจะอันตรายนั้นไปจนถึงจุดสูงสุดแล้ว
ใช้เจตน์กระบี่หลอมกายามาฝึกฝนจนกลายเป็นร่างแห่งกระบี่หลังกำเนิดได้จริงๆอย่างนั้นหรือ?
เจ้าล่าเยวี่ยสืบเท้าเดินหน้าไปหนึ่งก้าว
ลั่วไหวหนานมองนางอย่างสงบนิ่ง นิ่งเงียบรอให้นางเอ่ยปากออกมา
เห็นได้ชัดเจน เขาระมัดระวังขึ้นอย่างมาก ซึ่งนี่ก็ถือเป็นความเคารพ
