บนใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ
มีคนๆ หนึ่งยืนอยู่ตรงข้ามทุกคน
ใบหน้าอ่อนเยาว์ ปากแดงฟันขาว มองดูแล้วคล้ายเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง แต่สีหน้ากลับดูหยิ่งยโสเย็นชาเป็นยิ่งนัก ราวกับมองมิเห็นผู้อื่นอยู่ในสายตา ทำให้เกิดความรู้สึกไม่ถูกชะตาเมื่อได้เห็น
เขามองดูเจ้าของแผงหมากรุก พลางกล่าว “เจ้าแพ้แล้ว ไสหัวไปซะ”
ดูเหมือนเขากับเจ้าของแผงหมากรุกจะพนันกันอยู่ สิ่งที่พนันมิใช่เงินทอง หากแต่เป็นการรั้งอยู่ที่นี่หรือจากไป
ทุกคนเห็นเขาแข็งกร้าวเช่นนี้ จึงอดรู้สึกโมโหไม่ได้ พากันตะโกนขึ้นมา
“พูดจาให้มันดีหน่อย!”
“ก็แค่โชคดีเอาชนะได้หนึ่งกระดาน จะอวดดีไปทำไม!”
“ใช่! แน่จริงเจ้าลองแข่งอีกกระดานสิ!”
ชายหนุ่มผู้นั้นมิได้สนใจ หากแต่เดินไปยังหน้าแผงหมากรุกแผงต่อไป
แผงหมากรุกนี้เป็นการแก้หมาก
ชายหนุ่มกวาดตามองดู ก่อนจะยื่นมือไปขยับเดินม้าบนกระดาน
ผู้คนยังคงโกรธแค้นกับท่าทีอวดดีของคนผู้นี้อยู่ เสียงด่าทอดังมิหยุด
เจ้าของแผงหมากรุกที่พ่ายแพ้ผู้นั้นก็ไม่ยอม เขาตะโกนว่า “ข้าไม่ไป เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”
ทันใดนั้นเอง รอบด้านพลันเงียบขึ้นมา เจ้าของแผงหมากรุกที่เพิ่งพ่ายแพ้ไปผู้นั้นก็หุบปากลงเช่นกัน
เพราะพวกเขาพบว่าสีหน้าเจ้าของแผงหมากรุกที่ให้แก้หมากดูแย่อยากมาก เหงื่อไหลทะลักออกมา
“ไสหัวไป”
ชายหนุ่มพูดจบก็เดินไปยังแผงหมากรุกแผงที่สาม
……………………………………………………………………
