หมอมองดูสองมือของเขาและกระบี่เหล็กที่ใช้ผ้าห่อเอาไว้ที่อยู่ด้านหลังเขาเล่มนั้น กล่าวว่า “อย่างน้อยบนตัวเจ้าก็มีไม่พอ”
จิ๋งจิ่วยื่นมือออกมา บนพื้นมีลังปรากฏขึ้นมาสองลัง ฝาลังถูกเปิดออก ด้านในเต็มไปด้วยใบไม้ทองคำ
ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงทอง
หมอตกตะลึงเล็กน้อย กล่าวว่า “ยังไม่พอ แต่ถ้าเจ้ายอม…เอาภาชนะแห่งปริภูมิออกมา บางทีเราอาจจะคุยกันได้”
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ “ไม่ได้ ข้าต้องเอาไว้ใส่ของ”
หมอกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ขอโทษด้วย หรือไม่ก็…เจ้าจะเอาข่าวมาแลกก็ได้”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า “คืนก่อนถ้ำปลอมของนักพรตจิ๋งหยางเปิดออก เกิดเรื่องบางเรื่อง”
หมอกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้ารู้ ฉานจึขี่ดอกบัวปรากฏกาย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ฟางจิ่งเทียนก็อยู่ด้วย”
ภายในห้องเงียบไปทันที
หมอนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะหยิบเอาปากกาหัวแร้งเขียนตัวหนังสือลงไปบนกระดาษสองสามบรรทัด
ตัวหนังสือเหล่านั้นดูเหมือนธรรมดา แต่อักษรแต่ละตัวจะมีการเขียนขีดเพิ่มลงไปสองสามแห่ง ไม่มีผู้ใดที่จะอ่านรู้เรื่อง
“ข่าวนี้พอจะมีค่าอยู่บ้าง”
หมอเงยหน้าขึ้นมามองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวต่อว่า “แต่มันก็ยังไม่พอ”
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจคำพูดประโยคนี้ เขาเปลี่ยนประเด็นถามกลับไปว่า “เจวี่ยนเหลียนเหรินเอาสถานที่ติดต่อมาตั้งอยู่ที่นี่ หรือว่าไม่กลัวจะถูกคนแก้แค้น? ดูสะดุดตาเกินไป”
