จิ๋งจิ่วมิได้ชักกระบี่กลับ เขาดันกู้หานไปยังหน้าผาทางทิศเหนือ
กู้หานร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว หรือเขาคิดจะฆ่าคน!
“หยุดนะ!”
เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาเทียนกวงและยอดเขาเหลี่ยงว่างส่งเสียงตะโกนอย่างตกใจ แต่พวกเขาหยุดเหตุการณ์อันโหดร้ายนี้ไม่ทันแล้ว
โชคดีที่ในเวลานี้ลำแสงกระบี่ที่ใสแวววาวสายหนึ่งพุ่งทะลุป่าหิน จนมาถึงด้านหน้าหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้
เมื่อเห็นลำแสงกระบี่ที่แวววาวเหมือนสายรุ้งนี้ เหล่าศิษย์พลันโล่งใจ
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่หลิ่วสือซุ่ยคิดจะใช้เพลิงปีศาจสังหารเจี่ยนหรูซาน ก็ถูกลำแสงกระบี่นี้หยุดยั้งเอาไว้
ศิษย์พี่ใหญ่ที่บรรลุขั้นคเนจรลงมือ ยังมีสิ่งใดให้ต้องกังวลอีก?
ลำแสงกระบี่อันแข็งแกร่งสายนั้นฟันไปยังด้านหลังของจิ๋งจิ่ว
หากจิ๋งจิ่วคิดจะหยุดกระบี่นี้ เขาจำเป็นต้องหมุนตัวกลับมา อีกทั้งต้องชักกระบี่เหล็กออกมาจากร่างของกู้หาน
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้เหนือไปจากที่ทุกคนคาดเอาไว้ โดยเฉพาะกั้วหนานซาน
จิ๋งจิ่วมิได้ทำอะไรเลย
เขามิได้ดึงกระบี่ออกมา มิได้หมุนตัว คล้ายกับมิรู้ว่ามีลำแสงกระบี่สายหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทางด้านหลัง และกำลังจะฟันตัวเองขาดออกไปเป็นสองท่อน
“แย่แล้ว!”
กั้วหนานซานลอบอุทานในใจ
เขามองเห็นมือของจิ๋งจิ่วปล่อยออกจากด้ามกระบี่ จึงหยุดการโจมตี
แต่เหตุใดเจ้าถึงไม่หลบ แล้วก็ไม่คิดป้องกัน?
