ยิ่งไปกว่านั้นสองมือของจิ๋งจิ่วกลับแข็งแกร่งกว่าบ่อน้ำเยือกเย็นในสารทฤดูที่กู้หานใช้ออกมาก่อนหน้านี้เสียอีก!
“ฝ่ามือกำสรวล!”
เจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงลุกขึ้นยืน ครุ่นคิดอย่างตกตะลึงว่าเหตุใดจิ๋งจิ่วจึงใช้ยอดวิชาของวัดกั่วเฉิงได้?
เจ้าแห่งยอดเขาและเหล่าผู้อาวุโสที่มองวิชาของจิ๋งจิ่วออกต่างมีความคิดเหมือนกัน แต่กลับรักษาความนิ่งเงียบเอาไว้พร้อมกันอย่างน่าประหลาด
เจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงมองไปทางนั้นอย่างเงียบๆ รู้สึกใคร่รู้ว่าต่อไปจิ๋งจิ่วจะทำอย่างไร
ในที่สุดเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลก็วางถ้วยชาที่ถืออยู่นานลง ดวงตาหรี่เล็กมองไปทางด้านนั้น สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม
……
……
จิ๋งจิ่วสองมือแยกออก จับปลายกระบี่ัทั้งสองด้านเอาไว้
“อย่า!”
มิรู้ผู้ใดตะโกนขึ้นมา
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจ สองมือออกแรง
กระบี่ที่อยู่ในมือเขาเล่มนั้นค่อยๆ โค้งงอ ส่งเสียงฟังดูน่าอึดอัดอย่างมากออกมา
เลือดสดๆ ไหลออกมาจากช่องระหว่างมือเขากับคมกระบี่
“โปรดยั้งมือด้วย”
ไม่รู้ว่าเสียงใครดังสะท้อนไปมาบนยอดเขา
ห่างกันหลายลี้ จิ๋งจิ่วมองกั้วหนานซานอย่างเงียบๆ
เสียงเพล้งดังขึ้น
กระบี่บินหักเป็นสองท่อน
กั้วหนานซานกระอักเลือดออกมา
…………………………………………………………..
