น้าผามีรอยกระบี่ปรากฏขึ้นมาเป็นทาง บนเสาหินมีเศษหินร่วงตกลงมาอยู่ตลอดเวลาลำแสงกระบี่สองสายรวดเร็วเกินไป ศิษย์ธรรมดาแทบจะไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนมีเพียงศิษย์ที่มีสภาวะค่อนข้างสูงส่งและเหล่าอาจารย์ของยอดเขาทั้งเก้าถึงจะรู้ว่าการประลองกระบี่ครั้งนี้มันดุเดือดและอันตรายเพียงใด…………เสียงฟิ้วๆ สองเสียงดังขึ้นลำแสงกระบี่สองสายแยกจากกันอีกครั้งทั้งสองคนกลับไปยืนบนเสาหินของตนมุมปากของหลิ่วสือซุ่ยที่โลหิตไหลออกมาแขนเสื้อของเจี่ยนหรูอวิ๋นมีรอยขาดรอยหนึ่งการขี่กระบี่ต่อสู้นั้นมิใช่การขี่กระบี่ธรรมดาสาเหตุที่ขี่กระบี่บินออกไปจากเสาหินก็เพื่อเปลี่ยนแปลงตำแหน่ง ป้องกันมิให้กระบี่บินของอีกฝ่ายสลัดหลุดจากการพัวพันของกระบี่บินของตนแล้วหันมาโจมตีตัวเองอย่างฉับพลัน เช่นนี้แล้วก็จะได้ทำการป้องกันตัวเองได้ดีขึ้น แต่เนื่องเพราะต้องเคลื่อนที่โดยเหยียบอยู่บนกระบี่ การโจมตีของกระบี่ย่อมต้องรุนแรงน้อยลงกว่าเดิมตามหลักแล้ว การต่อสู้เช่นนี้หลิ่วสือซุ่ยควรจะเป็นฝ่ายได้เปรียบมากกว่า เขาฝึกพายุกระบี่สำเร็จ แม้นจะเคลื่อนที่โดยเหยียบอยู่บนกระบี่ก็ยังสามารถทะลวงอากาศโจมตีอีกฝ่ายได้อยู่ เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือการขี่กระบี่ของเจี่ยนหรูอวิ๋นจะยอดเยี่ยมอย่างมาก สามารถหลบพายุกระบี่ของเขาในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด จากนั้นใช้พลังกระบี่บดขยี้เขา“ทำไมศิษย์ในสำนักของเราจึงไม่มีใครฝึกฝนพายุกระบี่? เพราะมันเป็นวิถีนอกรีตอย่าง
