ารณ์นี้ ด้านล่างป่าหินพลันมีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา
ทุกคนชื่นชอบในความกล้าของศิษย์จากยอดเขาปี้หู แต่ก็กังวลเรื่องความปลอดภัยของเขาเช่นเดียวกัน
เพราะเมฆหมอกคอยบดบังทัศนวิสัยเอาไว้ การขี่กระบี่บินอยู่ในนั้นอันตรายอย่างมาก เขาอาจชนกับเสาหินได้ทุกเมื่อ
“มาแล้ว!” จู่ๆ พลันมีคนตะโกนขึ้นมา
ในมุมหนึ่งของทะเลหมอกพลันนูนขึ้นมา
ศิษย์จากยอดเขาปี้หูขี่กระบี่บินพุ่งออกมา ระยะห่างจากศิษย์ยอดเขาเทียนกวงเหลือเพียงแค่สิบกว่าจ้าง ร่างกายเขารายรอบไปด้วยเมฆหมอก ในนั้นคล้ายมีสายฟ้าแลบแปลบๆ
เขาเตรียมพร้อมโจมตีตั้งแต่ตอนที่อยู่ในทะเลหมอก รวบรวมปราณกระบี่ทั้งร่างกายเอาไว้เพื่อการโจมตีครั้งสุดท้ายนี้!
ศิษย์จากยอดเขาเทียนกวงเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ในดวงตาเผยให้เห็นสายตาชื่นชม เขามิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สองนิ้วประกบเข้าด้วยกัน ร่ายเคล็ดกระบี่ออกมาอีกครั้ง
จู่ๆ ลำแสงกระบี่อันเจิดจ้าพลันปรากฏขึ้นที่ด้านล่างเมฆหมอก คล้ายว่ารอคอยอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด
ศิษย์ยอดเขาปี้หูโต้ตอบไม่ทัน เขาฝืนขี่กระบี่หมุนหลบ ก่อนจะชนเข้ากับเสาหินต้นหนึ่งอย่างแรง
เสียงทึบๆ ดังนั้น เสาหินย่อมมิสะเทือน ใบหน้าศิษย์ผู้นั้นอาบไปด้วยโลหิต สลบไสลมิได้สติ ร่างกายร่วงตกลงไปด้านล่าง
มิรอให้อาจารย์เข้าช่วยเหลือ ศิษย์จากยอดเขาเทียนกวงผู้นั้นเหยียบกระบี่ ก่อนจะพุ่งไปรับตัวเขาเอาไว้ก่อนจะที่ตกลงไปในทะเลหมอก
เสียงโห่ร้องชื่นชมดังสะท้อนไปทั่วยอดเขา
……
……
ก
