มื่อเทียบกับงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนแล้ว งานชุมนุมซื่อเจี้ยนน่าตื่นตาตื่นใจกว่าไม่รู้ตั้งเท่าไร แล้วก็ย่อมต้องอันตรายกว่ามากด้วย
ลำแสงกระบี่ที่บ้างดุดันบ้างละเอียดลออบินฉวัดเฉวียนไปมาระหว่างเสาหินที่สูงเสียดฟ้า มีเศษหินร่วงตกลงไปด้านล่างอยู่ตลอดเวลา
แม้นจะมีม่านพลังของข่ายพลังปกคลุมอยู่ แต่ก็ยังได้ยินเสียงเสียดหูอย่างรุนแรงในขณะที่กระบี่บินแหวกอากาศ ทั้งยังสามารถรับรู้ได้ถึงเจตน์กระบี่อันรุนแรงเหล่านั้น
การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดที่ดุเดือดที่สุด ทั้งสองฝ่ายขี่กระบี่บินออกไปจากเสาหินที่ยืนอยู่เดิม ต่อสู้โดยยืนอยู่บนกระบี่ มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบออกมาอยู่ตลอดเวลา แล้วยังมีเปลวไฟอันร้อนแรงลุกขึ้นมาด้วย
เหล่าลูกศิษย์จ้องมองไปยังเงาคนและลำแสงกระบี่ที่บินไปมาอย่างรวดเร็วในป่าหิน สายตาไม่ละไปไหน ไม่ยอมปล่อยให้พลาดภาพเหตุการณ์ใดๆ ไปแม้แต่ภาพเดียว
อาจารย์ของแต่ละยอดเขาเองก็จับตาดูการต่อสู้ของเหล่าศิษย์ด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง เตรียมพร้อมที่จะเข้าช่วยเหลือทุกเมื่อ
เพราะในการประลองกระบี่เช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายมิอาจออมแรงได้แม้เพียงนิดเดียว เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ต่อให้คิดจะหยุดมือก็ยากที่จะทำได้
ทว่าสายตาจิ๋งจิ่วกลับมิได้อยู่ที่ป่าหิน
เขาจ้องมองไปยังทางขึ้นเขาสายหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
ทางสายนั้นคับแคบ เลือนรางอยู่ใต้สายหมอก ไม่รู้มุ่งไปยังที่ใด
เขารู้ว่าจากหน้าผาตรงนั้นอ้อมขึ้นไปก็จะเป็นที่พักของเหล่าศิษย์ยอดเขาเทีย
