ะบี่ที่ลุกไหม้พุ่งเข้ามา!
เข่าซ้ายกู้ชิงย่อลงเล็กน้อย ร่างกายบิดนิดหน่อย หน้าอกและช่วงท้องเกร็งตัว สองมือยกกระบี่ขึ้นมา ก่อนจะโจมตีออกไปอย่างแรง
เคล็ดกระบี่ที่เขาใช้มิใช่การฟัน มิใช่การแทง แล้วก็มิใช่การตัด
หากแต่เป็นการเหวี่ยง
กระบี่ของเขาโจมตีถูกกระบี่ของเซวียหย่งเกออย่างแม่นยำ
เกิดเสียงดังสนั่น
กระบี่ของเซวียหย่งเกอลากเปลวไฟเป็นทางยาว ลอยลิ่วไปตกอยู่ในป่ากลางหุบเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าง
ในป่ามีเปลวไฟลุกขึ้นมาสองสามจุด แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงดับไปอย่างรวดเร็ว
ริมธารบริเวณหน้าผามีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมาหลายเสียง
กู้ชิงหมุนตัวเดินจากไป
ทุกคนต่างนึกขึ้นมาได้ว่าเหตุใดจึงดูคุ้นตาถึงเพียงนี้
เมื่อสามปีก่อน ที่นี่ก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้
หลินอู๋จือมองไปทางมุมบนหน้าผาที่อยู่ห่างไกลผู้คนมุมนั้น ก่อนจะยิ้มพลางส่ายศีรษะ
เขาคิดว่านี่เป็นแผนการของจิ๋งจิ่ว แต่เขากลับมิรู้ว่านี่เป็นการตัดสินใจของตัวกู้ชิงเอง
ล้มลงตรงไหนก็ลุกขึ้นมาตรงนั้น
ล้มลงอย่างไรก็ลุกขึ้นมาอย่างนั้น
ภายในหุบเขามีเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าวานรดังขึ้นมา
ที่แท้ไฟที่อยู่ในป่าก็เป็นพวกมันที่เป็นคนดับ ในเวลานี้พวกมันน่าจะกำลังยื้อแย่งกระบี่กันอยู่
……
……
เซวียหย่งเกอยืนอยู่ในแม่น้ำ ใบหน้าขาวซีด เหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง มิได้สนใจกระบี่ของตน และมิได้สนใจความพ่ายแพ้ของตัวเองเลย
ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้สติพลางคิดถึ
