ศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างแห่งสำนักชิงซาน มิได้ปล่อยกระบี่ฟันไปทางหญิงชั่วผู้นั้นเป็นคนแรก เพียงแค่นี้ก็ทำให้คนรู้สึกแปลกใจมากพอแล้ว
ใครจะคิดบ้างว่าในตอนที่ผู้อาวุโสแห่งคุนหลุนพยายามจะสังหารอีกฝ่าย เขากลับปล่อยกระบี่ไปช่วยหญิงชั่วผู้นั้น!
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในสายตาของซือเฟิงเฉินที่มองไปทางเยาซงซานเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความโกรธ ในขณะที่เตรียมจะไถ่ถามออกมา ภายในหัวเขาพลันคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา สีหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน
เหล่าลูกน้องของกรมชิงเทียนมิได้คิดถึงในสิ่งที่เขาคิดถึง หากแต่ตกใจจนหน้าถอดสี พลางกล่าวว่า “อาจารย์เซียนเยา นี่ท่านกำลังทำอะไร?”
ผู้อาวุโสแห่งคุนหลุนฟื้นคืนกลับสู่สภาพปกติ เขากล่าวเสียงแข็งว่า “ข้ารู้ว่าศิษย์หลานแห่งสำนักซานตูได้กระทำเรื่องมิสมควรในเมืองเฉาหนาน ล่วงเกินต่อสำนักชิงซานของเจ้าจริงๆ แต่วันนี้ทุกคนต่างเห็นกับตาว่านังมารผู้นี้สังหารอาจารย์เซียนจู๋เจี้ย หรือสำนักชิงซานยังคิดจะคุ้มครองนางอีก!”
“จู๋เจี้ยเสียมารยาทต่ออาจารย์อาของข้า ย่อมสมควรตาย”
เยาซงซานค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า มองดูผู้อาวุโสแห่งยอดเขาคุนหลุนพลางกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น “ส่วนท่าน กล้าลงมือกับอาจารย์อาของข้า นั่นก็รนหาที่ตายเช่นกัน”
ภายในตำหนักเงียบกริบ
ลมทะเลพัดโชย ชุดเขียวของเยาซงซานพลิ้วไหวเหมือนดั่งเซียน
ทุกคนรู้สึกสงสัยว่าตนเองได้ฟังอย่างชัดเจนหรือเปล่าว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
เสี
