ความชั่วร้ายที่แท้จริง หรือไม่ก็มาจากความน้อยเนื้อต่ำใจ
“ขอเพียงเจ้ายอมเข้ามาอยู่ในปู้เหล่าหลิน เจ้าก็จะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ”
เขามองเจ้าล่าเยวี่ย ส่งเสียงหัวร่อพลางกล่าว เสียงยิ่งแหบพร่า แล้วก็ยิ่งดูเย้ายวนใจ
“หินผลึก? มี ยาล้ำค่า? ก็มีเช่นกัน ต่อให้เจ้าคิดอยากจะมีชื่อเสียงและตำแหน่งในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต พวกข้าก็สามารถช่วยเจ้าได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “สิ่งที่ข้าต้องการ พวกเจ้าให้ข้าไม่ได้”
คนชุดดำมิได้ส่งเสียงหัวร่ออีก หากแต่กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้าชื่นชมฝีมือของเจ้าในช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมาเป็นยิ่งนัก ดังนั้นข้าจึงมาพบเจ้า ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าจะยังขาดความกล้าที่แท้จริงที่จะก้าวข้ามไปยังโลกแห่งความจริง โลกที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีสิทธิ์ได้เห็น บางทีข้าน่าจะมาหาเจ้าใหม่ในตอนที่พวกเจ้าถูกกรมชิงเทียนจับไป และทนกับการทรมานอันโหดเหี้ยมทารุณไม่ไหว”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าไม่รับคำขู่”
คนชุดดำกล่าว “ช่างสมเป็นศิษย์สำนักใหญ่จริงๆ แต่ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นศิษย์ที่หนีออกมาจากสำนักไหน ครั้งนี้พวกเจ้าได้ล่วงเกินกุ้ยเฟยในวังองค์นั้นเข้าแล้ว การจะกลับไปยังสำนักนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้ ยิ่งไม่ต้องหวังเลยว่าจะได้กลับไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญพรตใหม่ พวกเจ้าไม่เหลืออนาคตอะไรแล้ว”
จิ๋งจิ่วยืนฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ครั้นมั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงนักฆ่าธรรมดาคนหนึ่งของปู้เหล่าหลิน ก็ไม่คิดจะฟังต่อไปอีก หา
