นชั้นเจ็ดห้องนั้นมิได้ถูกเปิดออกเลย คล้ายว่าคนผู้นั้นมิได้ต้องการพบหน้าสมณะของวัดกั่วเฉิง
……
……
ผู้ที่ดูแลงานประมูลนำเอาแผ่นน้ำแข็งสงบจิตมาส่งยังห้องลี้ลับหมายเลขสองด้วยตนเอง อีกทั้งยังก้มศีรษะอย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง มิได้สบตากับจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยแม้เพียงนิดเดียว
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยลุกขึ้นเตรียมจากไป
สองมือของผู้ดูแลคนนั้นประคองกล่องไม้ใบเล็กใบหนึ่งส่งให้อย่างเคารพนอบน้อม
จิ๋งจิ่วรับเอากล่องไม้มาเปิด
เจ้าล่าเยวี่ยมองดู พบว่าเป็นยาเซวียนเฉ่าเม็ดนั้น ครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจความหมายของเรือนเป่าซู่ จึงค่อนข้างพอใจ
ผู้ดูแลคนนั้นกล่าวเตือนเบาๆ อีกสองสามประโยค แนะนำพวกเขาว่าสามารถนั่งรออีกครู่หนึ่งได้ รอให้หัวหน้ามาพบก่อนแล้วค่อยว่ากัน
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเข้าใจความหมายของเขา แต่ก็หาได้สนใจไม่ งานประมูลนี้น่าเบื่อเกินไป เห็นได้ชัดว่ามิอาจสืบได้เบาะแสอะไร เช่นนั้นรั้งอยู่ที่นี่ยังจะมีประโยชน์อันใด
ครั้นเห็นทั้งสองคนเดินไปด้านล่างหอ ภายในใจผู้ดูแลคนนั้นครุ่นคิดมิรู้เป็นคนประหลาดมาจากที่ใดกัน ต้องรีบไปแจ้งหัวหน้าให้ทราบ
เดิมวันนี้เป็นละครฉากหนึ่งที่ทางเรือนเป่าซู่เตรียมเอาไว้ ในตอนที่พวกเขาทราบว่าสมณะแพทย์แห่งวัดกั่วเฉิงต้องการแผ่นน้ำแข็งสงบจิต เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ในละครฉากนี้ก็ได้ถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว เดิมพวกเขาคิดอยากใช้เรื่องนี้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับเรือนเป่าซู่ และจะไ
