ในโลกปุถุชน ทองคำย่อมต้องเป็นสิ่งที่สวยงามและล้ำค่ามากที่สุด แต่คนส่วนใหญ่ที่เรือนเป่าซู่ทำการค้าด้วยคือผู้บำเพ็ญพรต พวกเขาย่อมต้องคุ้นเคยกับวิถีของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตเป็นอย่างดี
เงินตราที่พบเห็นได้บ่อยๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตนั้นมิใช่เงินทอง หากแต่เป็นหินผลึกที่ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่งกว่าเงินทอง
จิ๋งจิ่วรู้จักหินผลึก แต่กลับมิเคยสัมผัสมันมาก่อน เนื่องเพราะหินผลึกจะมีประโยชน์แต่กับผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในสภาวะต่ำกว่าขั้นมิประจักษ์เท่านั้น อีกทั้งผลลัพธ์ของมันยังมิอาจเทียบกับยาวิเศษที่เขากินอยู่ทุกวันได้ด้วย
สำหรับเจ้าล่าเยวี่ย ตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมาก็มีสำนักชิงซานคอยให้ยาวิเศษอยู่ตลอด จึงไม่เคยต้องเป็นกังวลกับเรื่องแบบนี้ นางมองจิ๋งจิ่วแล้วกล่าวถามว่า “เจ้ามีไหม?”
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ
บนใบหน้าของผู้ดูแลคนนั้นยังคงมีรอยยิ้มเล็กน้อย เพียงแต่สายตากลับยิ่งทวีความเย็นชาขึ้น
จิ๋งจิ่วหยิบเอายาวิเศษเม็ดหนึ่งจากในแขนเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะ
ยาวิเศษเม็ดนั้นมีสีแดงเข้ม ดูแล้วมิได้มีอะไรพิเศษ เมื่อดมดูดีๆ จะพบว่ามีกลิ่นฉุนของสมุนไพรจำพวกหญ้าเฮียเฮียะ
ผู้ดูแลคนนั้นทำงานอยู่ในเรือนเป่าซู่ ย่อมต้องมีความรู้กว้างขวาง สีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย หลังมั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่ตนเองคิด สายตาพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที
ไม่ทันจะหากล่องมาใส่ เขาหาถ้วยชามาสองใบด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด ก่อนจะเอายาวิเศษสีแดงเม็ดนั้นใส่เข้าไปแล
