รวจสอบไม่กระจ่างก็ไปลงโทษเจี่ยนหรูอวิ๋นรุนแรงถึงเพียงนี้ ผู้ใดจะยอมรับได้? พวกเขาไม่กังวลหรือว่าการจัดการเช่นนี้จะทำให้เกิดข้อครหา? อีกทั้งนี่อาจจะทำให้ลูกศิษย์ธรรมดาเกิดความรู้สึกอคติต่อหลิ่วสือซุ่ยได้ง่าย
จิ๋งจิ่วเดินไปยังริมผา สายตาทอดมองดูหมู่ยอดเขาที่อยู่ในพายุหิมะ นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูแผ่นหลังของเขา กล่าวถามว่า “เจ้าจะไปเมื่อไหร่?”
นี่ย่อมต้องหมายถึงไปเยี่ยมหลิ่วสือซุ่ยที่ยอดเขาเทียนกวง
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ไม่ไป”
กู้ชิงตกใจเล็กน้อย เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวถามว่า “เพราะเหตุใด?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “นี่เป็นการตัดสินใจของเขา”
กู้ชิงมิเข้าใจความหมายของเขา
เจ้าล่าเยวี่ยคล้ายรับรู้ได้ถึงอะไร
นางรู้ว่าจิ๋งจิ่วมิใช่คนเย็นชาไร้ความรู้สึก แล้วก็มิเคยจงใจพยายามที่จะไม่หวั่นไหวต่ออารมณ์ความรู้สึก
กู้ชิงจากไป บริเวณหน้าผาเหลือพวกเขาเพียงสองคน
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เจ้ากำลังสงสัยเรื่องอะไรอยู่กันแน่?”
“แค่เรื่องเล็กน้อย”
จิ๋งจิ่วมองดูหมู่ยอดเขาที่อยู่ท่ามกลางหิมะ จู่ๆ พลันเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา จากนั้นกล่าวว่า “ข้าจะออกไปเดินๆ หน่อย”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูแผ่นหลังของเขาพลางถามว่า “เจ้าจะไปที่ไหน? เมืองเฉาหนาน?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ แค่เดินไปเรื่อยเท่านั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เจ้ามิใช่ลูกศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่าง มิสามารถออกนอกเขาตามอำเภอใจได้”
จิ๋วจิ๋วกล่าว “กำจัดปีศาจข
