วูบเดียวก่อนจะหายไป
พายุฝนค่อยๆ หยุดลง ไม้วิญญาณที่อยู่ในตำหนักจมลงไปในสายแร่วิญญาณเพื่อทำการบำรุงตัวเอง เกาะกลับคืนอยู่ความสงบอีกครั้ง
เมฆยามค่ำคืนสลายหายไป หมู่ดาวกลับมาปรากฏเต็มท้องฟ้าอีกครา
ดวงดาราสาดแสงลงมาบนทะเลสาบ ผิวน้ำบนทะเลสาบคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นคันฉ่องบานหนึ่ง
แมวขาวฟุบหมอบอยู่บนต้นไม้อย่างเงียบๆ มันจ้องมองไปยังทะเลสาบ อารมณ์ในดวงตามันดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็มีความคิดคำนึงปะปนอยู่บ้าง
ผิวของต้นไม้ถูไม่สบายเท่าฝ่ามือของเขาจริงๆ ด้วย ฝ่ามือนั่นทั้งอบอุ่น ทั้งนุ่มนวล
มันพลันรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา
จริงอยู่ที่สภาวะของจิ๋งจิ่วในตอนนี้ต่ำต้อย แต่ความรู้สึกบีบคั้นทางจิตใจที่เขานำมากลับรุนแรงยิ่งนัก
มันหาวออกมา ปากอ้ากว้างอย่างมาก
ท้องฟ้ามืดครึ้มเล็กน้อย ทะเลสาบสีเงินส่องประกาย แสงดาวดูเหมือนน้อยลงไปในชั่วพริบตา
คล้ายกับถูกใครกลืนกินลงไป
…………………………………………………………………..
