่วกล่าว “นอนตอนนี้ ยากจะตื่นขึ้นมาได้”
นางมองดูยอดเขา กลาวว่า “ข้าเหนื่อยจริงๆ ลืมไปแล้วว่าผ่านมาสามปีหรือสี่ปี”
กล่าวจบประโยคนี้ นางพลันหลับตาลง หลังพิงต้นสนต้นนั้นแล้วหลับไป ไม่นานนักก็มีเสียงกรนเบาๆ ดังขึ้นมา
ขนตาของนางเรียวยาว มิขยับเขยื้อนแม้เพียงน้อย
ผมของนางสั้นยิ่งนัก ปลิวยุ่งเหยิงตามลม
ดูเหมือนนางจะเหนื่อยจริงๆ
จิ๋งจิ่วเงยหน้ามองดูหน้าผาอันเงียบสงัดนั้น ในใจเกิดความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
เขามิได้เสียใจที่เลือกขึ้นเขามาพร้อมกับสาวน้อย
การปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อแข็งแกร่งมากเกินไป กระทั่งตัวเขาในตอนนี้ยังรู้สึกยุ่งยาก นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าอายจริงๆ
…………………………………………………………………..
