เหล่าศิษย์ที่อยู่ริมฝั่งลำธารสี่เจี้ยนไม่กล้าพูดคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น แต่ยังคงมีการแอบพูดคุยกันอย่างลับๆ ไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา พวกเขาจึงได้รู้ว่ากระบี่บินที่น่าหวาดกลัวในวันนั้นคือกระบี่น้ำขึ้น และคนบ้าผู้นั้นย่อมต้องเป็นเหลยพั่วอวิ๋น เจ้าแห่งยอดเขาปี้หู
ว่ากันว่าเจ้ายอดเขาปี้หูถูกเผ่าหมิงและปู้เหล่าหลินร่วมมือกันลอบสังหารที่เมืองเจาเกอ ได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังรักษาตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าศิษย์ยอดเขาต่างๆ ในสภาพที่คุ้มคลั่งเช่นนี้ คล้ายกับธาตุไฟเข้าแทรกก็มิปาน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
ไม่มีใครให้คำตอบได้ เรื่องราวค่อยๆ เงียบหายไป หน้าผาที่ถูกลำแสงกระบี่ของเหลยพั่วอวิ๋นตัดขาดถูกอาจารย์จากยอดเขาซีไหลซ่อมแซมกลับคืนดั่งเดิม ไม่มีร่องรอยความเสียหายใดๆ หลังผ่านไปคืนหนึ่งก็คล้ายเรื่องนี้มิเคยเกิดขึ้น
แต่คำพููดคร่ำครวญและคุ้มคลั่งประโยคนั้นยังคงดังสะท้อนไปทั่วทุกยอดเขา
“แม้นไม่มีหนึ่ง แล้วสองเล่า!”
“ไม่มีหนึ่ง สองเล่า?”
คำพูดนี้ไม่มีประโยคขึ้นต้นและลงท้าย มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ไม่มีใครสามารถบอกได้
เมื่อนึกย้อนถึงการตายอย่างน่าประหลาดของอาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หูผู้นั้น เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด
จิ๋งจิ่วรู้ความหมายของคำพูดประโยคนี้ แล้วก็รู้ว่าเหตุใดก่อนตายเหลยพั่วอวิ๋นจึงเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้
เขาย
