ะกลายเป็นอัมพาตเอาได้”
“ด้านหน้าเจ้าเข้าใจมิผิด แต่ด้านหลังผิดแล้ว”
“ด้านหน้าเจ้าเข้าใจผิด ด้านหลังย่อมต้องผิดเช่นกัน”
“จากด้านหน้าจนถึงด้านหลัง เจ้าเข้าใจผิดทั้งหมดเลย”
……
……
ภายในหอกระบี่ที่เงียบสงบมีเสียงจิ๋งจิ่วดังสะท้อนไปมา
เนื้อหาในคำพูดเหล่านี้ฟังดูตรงไปตรงมา จนคล้ายจะดูใจร้ายอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงของเขากลับสงบยิ่งนัก พูดอีกอย่างคือราบเรียบ ไม่มีได้น้ำเสียงขึ้นลง ยิ่งฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งฟังได้ชัดเจน ยิ่งมีความน่าเชื่อถือ ยิ่งมีอานุภาพ
ศีรษะของเหล่าศิษย์หนุ่มสาวก้มต่ำลงเรื่อยๆ ใบหน้าเองก็แดงขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องที่พวกเขาครุ่นคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เหตุใดอีกฝ่ายกลับอธิบายให้เข้าใจได้โดยใช้คำพูดที่ง่ายที่สุด ทำให้ตนเองรู้ถึงความผิดพลาด?
จิ๋งจิ่วเดินไปด้านหลังโต๊ะ รับเอาพู่กันที่หลิ่วสือซุ่ยส่งมา จากนั้นเริ่มเขียนตัวหนังสือไปบนกระดาษ ซึ่งนี่ก็คือเรื่องที่เขารับปากลูกศิษย์เหล่านั้นเอาไว้ว่าจะทำ
เหล่าลูกศิษย์ห้อมล้อมเข้ามาดูอย่างตั้งใจ ไม่มีใครพูดจา กระทั่งการหายใจก็ดูจะเบาลงกว่าเดิม
หอกระบี่ยิ่งเงียบขึ้น
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ สาดส่อง ดวงอาทิตย์ลอยล่องขึ้นเหนือยอดเขา
เสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
อาจารย์หลี่ว์เดินเข้ามาในหอกระบี่ สายตามองดูภาพเหตุการณ์นี้ สองคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางจิ๋งจิ่วที่ถูกทุกคนห้อมล้อมอยู่พลางกล่าวว่า “แล้วเ
