มิได้รู้สึกหยิ่งผยอง เพราะการที่เขาสามารถทำเช่นนี้ได้ ก็เนื่องด้วยความพิเศษของร่างกายในตอนนี้
ความล้ำลึกมหัศจรรย์ของมัน ผู้บำเพ็ญพรตอย่างอาจารย์หลี่ว์ย่อมมิสามารถมองออก
สรรพสิ่งในใต้หล้า มีได้ย่อมมีเสีย
เขาหยิบเอายาวิเศษสีเขียวอ่อนออกมาเม็ดหนึ่งโยนใส่ปาก เคี้ยวสองสามที ก่อนจะกลืนลงไปในท้อง
เขาดื่มชาที่เย็นแล้วคำหนึ่ง ส่ายหัวเล็กน้อย รู้สึกรสชาติธรรมดายิ่งนัก
หากอาจารย์หลี่ว์แลอาจารย์เซียนคนอื่นของชิงซานได้มาเห็นภาพนี้ เกรงว่าพวกเขาคงตะลึงลานจนลืมรักษาใจแห่งกระบี่เป็นแน่
ยาวิเศษสีเขียวอ่อนนั้นชื่อยาจื่อเซวียน[1] เป็นยาที่ดีที่สุดที่ผู้บำเพ็ญพรตสามารถกินได้ในขณะที่ฝึกอยู่ในช่วงขั้นต้น
สำหรับเหล่าศิษย์ที่บรรลุถึงขั้นรักษาจิต ยาจื่อเซวียนหนึ่งเม็ดจะเท่ากับการฝึกอย่างหนักเป็นเวลาหนึ่งปี
เพียงเท่านี้ก็พอจะรู้แล้วว่ายานี้ล้้ำค่าเพียงใด มีแต่ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้กินยานี้
กระทั่งเหล่าศิษย์สืบทอดในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานเมื่อครั้งสมัยที่อยู่ในสภาวะขั้นต้น ก็มีเพียงไม่กี่คนที่เคยใช้ยานี้
ทว่าจิ๋งจิ่วกลับกินยาวิเศษอันล้ำค่านี้เหมือนของกินเล่น
ด้วยจำนวนและความถี่ในการกินยาจื่อเซวียนของเขา หากเป็นศิษย์นอกสำนักธรรมดา บางทีใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็สามารถทำให้ขั้นรักษาจิตบริบูรณ์ได้แล้ว
แต่แน่นอน ความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นคือในครึ่งชั่วยามแรก ศิษย์นอกสำนักผู้นั้นคงต้องตา
