ารตกเป็นที่สนใจของคนอื่นและก่อให้เกิดปัญหายุ่งยาก เขาก็สามารถขยันบำเพ็ญเพียรทุกวันเหมือนอย่างศิษย์นอกสำนักเหล่านั้น อดทนให้เวลาหนึ่งปีกว่านี้ผ่านพ้นไป
แต่เขาไม่มีทางทำเช่นนั้น นอกจากเหตุผลข้อนั้นซึ่งเป็นความลับที่สุดแล้ว อีกสาเหตุคือเขาคิดว่าการทำเช่นนี้มันยุ่งยากอย่างมาก
ถูกต้อง เขาเพียงกลัวความยุ่งยาก หาใช่ว่าเขาเกียจคร้านจริงๆ ไม่
ช่วงเวลาหนึ่งปีที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน เวลาส่วนใหญ่เขาใช้ไปกับการนอน นั่นเพราะเขาต้องการทำความเข้าใจและทำความเคยชินกับร่างนี้
เก้าวันแรกเขาเพียงทำการหลอมรวมในขั้นต้นเท่านั้น หากคิดอยากควบคุมส่วนที่เล็กละเอียดที่สุดเหล่านั้นในร่างกาย เขายังต้องการเวลามากกว่านี้
เขาเองก็มิได้หลอกลวงสือซุ่ย ในเวลาที่นอนหลับนั้น นอกจากหลอมรวมในขั้นแรกแล้ว เขายังครุ่นคิด คาดคะเน คำนวณอะไรหลายอย่างจริงดั่งที่เขาว่า
เขาจำเป็นต้องครุ่นคิดว่าเหตุใดตนเองจึงมาอยู่ที่นี่
เขาจำเป็นต้องคาดคะเนอดีตและอนาคต
เขาจำเป็นต้องคำนวณสถานการณ์และผลดีผลเสีย
กระทั่งทำสองขั้นตอนนี้เสร็จเรียบร้อย เขาจึงกลับมายังสำนักชิงซาน จากนั้นพบว่าตนเองนอกจากรอคอยแล้ว ก็ไม่มีเรื่องใดให้ทำอีก
นี่คือประสบการณ์ที่เขาไม่เคยมีมาก่อน
“นี่คือความน่าเบื่องั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนนี้ เขาครุ่นคิดอย่างไม่แน่ใจว่า “คนอย่างข้า รู้สึกเบื่อเป็นด้วยงั้นหรือ?”
……………………………………………………………………….
[1
