ในท้ายที่สุด สายฟ้าจึงหยุดลง แสงระยิบระยับตกโปรยปรายลงมาประดุจดั่งนางสวรรค์โปรยดอกไม้ ถึงจะมองเห็นเส้นทางขึ้นสู่สวรรค์เส้นนั้นได้
ทว่าวันนี้ปรมาจารย์อาจิ่งหยางกลับมิได้รอให้สายฟ้าผ่าลงมาคำรบสอง ก็ชิงสะบัดกระบี่ออกไปเสียก่อนแล้ว
หรือเขาคิดจะใช้กระบี่ของตัวเองฝืนเปิดทางสู่สวรรค์เส้นนั้น?
นี่คือความกล้าแบบไหนกัน! แล้วก็เป็นความมั่นใจในตัวเองแบบไหนกัน!
อาจารย์เมิ่งตะลึงลาน ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากสั่นเครือเล็กน้อย
เจ้าของลำแสงกระบี่บนทะเลตะวันตกนั้น อีกทั้งเหล่าผู้แข็งแกร่งที่มาชมดูอยู่ในสำนักชิงซาน ต่างตกตะลึงจนมิอาจเปล่งวาจาออกมาเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้
บนยอดเขาโดดเดี่ยว ลำแสงกระบี่ยังคงพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า
ลมพายุโหมกระหน่ำ ฟ้าคำรามกู่ก้องไม่หยุด
กระบี่นั้นมิได้แยแสสนใจแม้แต่น้อย มันเพียงมุ่งจะขึ้นไปเท่านั้น
หากบอกว่านี่คือบททดสอบสุดท้ายที่ฟ้าดินมอบให้แก่ผู้บำเพ็ญตนที่กำลังจะบรรลุกลายเป็นเซียน เช่นนั้นการตอบโต้ของลำแสงกระบี่นี้ก็เรียกได้ว่าไร้ซึ่งความเกรงใจ
การต่อสู้กันของพลังแห่งฟ้าดินและเจตน์แห่งกระบี่นั้นได้ขับไล่เมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่บนหมู่ยอดเขาให้สลายตัวไป ในที่สุดยอดเขาทั้งเก้าของสำนักชิงซานก็ปรากฏสู่สายตาชาวโลกเป็นครั้งแรก ทว่ากลับมิมีผู้ใดสังเกตเห็น เนื่องจากสายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่บนลำแสงกระบี่นั้น
ลำแสงกระบี่พุ่งเข้าใกล้ท้องฟ้าไม่หยุด
รอยปริแตกบนท้องฟ้าใหญ่ขึ้นทุกขณะ ลำแสงร
