่านให้ชัดเจน เกรงว่าก้าวเดียวก็เดินลำบาก คุณชายท่านนี้ดูไม่เหมือนคนที่มีเจตนาร้ายแอบแฝงอยู่ ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลยมันเป็นหน้าที่ของข้า หากที่มาของท่านไม่มีปัญหาอะไรทุกคนก็ยินดีต้อนรับ ใช่หรือไม่”
หยางชูคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ที่พูดมาก็มีเหตุผล แต่ก่อนออกเดินทาง บรรพบุรุษของข้าตักเตือนอยู่หลายพันครั้งว่าอย่าเปิดเผยตัวตนตามใจชอบ…”
“อะไรคือตามใจชอบเล่า หนานอันไม่ใช่สถานที่ที่จะมาก็มาได้ คุณชาย…หากท่านไม่เต็มใจที่จะบอกความจริง พวกเราก็ทำได้แค่ทำตามกฎเท่านั้น”
“นั่น…”
หลังจากคุณชายใหญ่ฉางพูดเสียงนุ่มนวล จู่ๆ ก็พูดเสียงแข็งขึ้นมาว่า “เมืองหลวง และพื้นที่โดยรอบ หากมีคนน่าสงสัยต้องถูกจัดการอย่างรุนแรง หากท่านไม่พูดพวกเราจำเป็นต้องลงโทษ!” ทหารที่ล้อมรอบพวกเขาก้าวไปข้างหน้าแล้วยกหอกเล็งเข้าหาทั้งสี่คน
“คุณชาย!” อาสวนตะโกนเขาวางมือที่เอวเตรียมพร้อมที่จะขยับ
หยางชูมองพวกเขาแล้วมองทหารที่ล้อมรอบอยู่จากนั้นก็ถอนหายใจ “ช่างเถอะ ต่อสู้ขึ้นมาจะลำบากเอา อาสวน มอบเอกสารเข้าเมืองของพวกเราให้เขาไป”
เอกสารเข้าเมืองนี้แน่นอนว่าเป็นเอกสารเข้าเมืองที่แท้จริง
อาสวนลังเล “แต่ว่า…”
“บอกให้มอบให้ก็มอบให้ไปสิ!”
“ขอรับ” อาสว
