หรือเหตุใดต้องผ่อนปรนเขาถึงเพียงนี้ด้วย หากเขาเป็นองค์ชาย หรือขุนนางแคว้นฉีก็สามารถจับกุมได้เลย! เหตุใดต้องมีท่าทีเกรงใจเช่นนี้ด้วย
หยางชูเลิกคิ้ว “รบกวนเกินไปหรือไม่ ข้าแค่พักโรงเตี๊ยมก็พอแล้ว อีกอย่างข้าเที่ยวที่ชานเมืองมาสองวันแล้วตอนนี้อยากเข้าเมืองมากกว่า”
คุณชายใหญ่ฉางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พอดีเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว หากคุณชายหยางเข้าเมืองก็คงเที่ยวเล่นไม่ได้ เรือนของข้าที่ชานเมืองอยู่ใกล้มาก พักสักหนึ่งคืนแล้วเข้าเมืองวันรุ่งขึ้นก็ไม่ช้าอะไร”
หยางชูครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผล เอ๋…พวกท่านชาวหนานอันไม่ปล่อยให้คนแคว้นฉีเข้าเมืองนี่ ท่านปล่อยให้ข้าเข้าไปเช่นนี้ท่านจะไม่เดือดร้อนหรือ”
“เพราะฉะนั้นจึงต้องไปรายงานก่อน คุณชายหยางวางใจได้ท่านไม่ใช่คนน่าสงสัยเชื่อว่าเบื้องบนจะอนุญาตแน่”
“ได้ คุณชายใหญ่ฉางสุภาพเช่นนี้ข้าต้องไว้หน้าท่านอยู่แล้ว”
“ขอบคุณท่านมาก เชิญคุณชายหยาง” พูดคุยกันแค่ไม่กี่คำสถานการณ์ก็คลี่คลาย
คุณชายใหญ่ฉางโบกมือ “พวกเจ้าถอยไป”
“คุณชายใหญ่…” เจ้าหน้าที่อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“ถอยไป!”
เจ้าหน้าที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเปิดทาง และเฝ้ามองคุณชายใหญ่ฉางพา
