ห้สบาย แม่ไม่ร้องไห้แล้วไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ เอ้อร์หลางอยู่ที่นี่ด้วย ตระกูลเหลียงรังแกลูกเช่นนี้พวกเราไม่ปล่อยไว้แน่ต้องระบายความแค้นให้ลูกแน่นอน!” สองแม่ลูกพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งฮูหยินผู้เฒ่าก็เช็ดน้ำตาเดินออกมา
เมื่อเดินมาถึงห้องโถงสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ามืดครึ้มนางพูดว่า “เอ้อร์หลาง เขียนจดหมายถึงพ่อเจ้า! ตระกูลเหลียงรังแกพวกเรามากเกินไปอย่าได้คิดว่าพวกเราจะปล่อยผ่าน!”
ถังเช่าตอบรับแล้วพูดกล่อมนางว่า “ท่านย่า เรื่องพวกนี้หลานจัดการเอง ท่านไปพักผ่อนเถอะขอรับ!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “โชคดีที่เจ้ากลับมาทันเวลา เอ้อร์หลาง อาสิบของเจ้ามีชะตาชีวิตที่ลำบาก...”
ถังเช่าฟังอย่างอดทน และปลอบโยนนางกว่าจะทำให้นางสงบลงนั้นไม่ง่ายเลย จากนั้นเขาก็เรียกสาวใช้ให้ช่วยประคองนางกลับไปพักผ่อน
เขายืนส่งฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปจากนั้นก็กลับมาที่ห้องโถง และทันทีที่เข้ามาในห้อง เขาก็ถูกตบหน้าอย่างแรง
ฮูหยินใหญ่ระงับเสียงของตนเองแล้วตะคอกถามไปว่า “เป็นเจ้าที่ดึงดูดคนพวกนี้มาอีกแล้วใช่หรือไม่ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่านำเรื่องวุ่นวายภายนอกกลับมาอีก แต่เจ้าก็ไม่ฟัง ตอนนี้เป็นอย่างไรเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วใช่หรือไม่ แล้วอาของเจ
